Nakaligtas Ako Sa Isang Plane Crash At Umuwing Duguan—Ngunit Naabutan Kong Nagpaparty Ang Pamilya Ng Asawa Ko At Ang Kanyang Kabit Habang Binabasa Ang Aking Testamento!

Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang CEO ng isang matagumpay na cosmetic empire, lagi akong abala sa mga business trips sa ibang bansa. Ngunit sa likod ng aking tagumpay, mayroon akong asawa na pilit kong itinataguyod—si Marco.

Mahal na mahal ko si Marco, kahit pa alam kong madalas siyang nakadepende sa pera ko, at kahit pa ang kanyang ina na si Donya Leticia at kapatid na si Bianca ay laging humihingi ng pabor na parang sila ang may-ari ng aking kumpanya. Inakala kong pamilya kami, kaya tiniis ko ang lahat.

Ngunit isang trahedya ang magbubukas ng aking mga mata sa pinakasuklam-suklam na katotohanan.

ANG PAGBAGSAK NG EROPLANO

Pauwi ako mula sa isang conference sa Japan nang magka-aberya ang sinasakyan kong private plane. Bumagsak kami sa isang liblib na isla. Halos lahat ng kasama ko ay namatay. Ako at ang isa kong tauhan ay himalang nakaligtas, ngunit nagtamo ako ng matitinding sugat at bali sa katawan. Dalawang linggo kaming na-stranded, walang signal, at walang makain, hanggang sa sagipin kami ng mga lokal na mangingisda.

Pagdating ko sa ospital sa Maynila, nalaman kong idineklara na akong “patay” ng media at ng mga awtoridad dahil sa kawalan ng survivors na natagpuan noong unang linggo.

Imbes na magpaalam muna sa mga pulis, pinilit kong umuwi agad. Gusto kong makita ang asawa ko. Gusto kong yakapin si Marco. Inisip kong baka sirang-sira na siya sa pagdadalamhati.

Umuwi ako na nakasakay sa wheelchair, may benda sa ulo at braso, at iniinda ang sakit ng mga sugat ko.

Ngunit ang eksenang sumalubong sa akin pagbukas ko ng pinto ng sarili kong mansyon ay parang isang patalim na itinusok nang paulit-ulit sa puso ko.

ANG PARTY NG MGA TAKSIL

Malakas ang musika. Puno ng mga lobo, mamahaling pagkain, at champagne ang aming sala. Ngunit hindi ito isang wake o pagluluksa. Isa itong celebration.

Nakatayo si Marco sa gitna ng sala, nakasuot ng mamahaling suit. Hawak niya sa baywang ang isang napakagandang babae—si Valerie, ang aking sariling sekretarya! Sa tabi nila, tuwang-tuwang nagbibilang ng mga tseke si Donya Leticia, habang si Bianca naman ay suot-suot ang paboritong diamond necklace na minana ko pa sa aking lola.

Kasama nila ang aking dating abogado, si Atty. Vargas, na may hawak na makapal na dokumento.

“A toast!” masayang sigaw ni Marco, itinataas ang baso ng alak. “Isang toast para sa bago nating buhay! At syempre, isang toast sa yumaong si Clara. Kung hindi dahil sa pagbagsak ng eroplano niya, hindi natin makukuha ang tatlong bilyong pisong kumpanya at ang lahat ng insurance money niya!”

Nagtawanan silang lahat.

“Cheers!” tili ni Valerie, sabay halik nang malalim sa labi ng asawa ko. “Salamat naman at namatay na ang matandang ‘yon! Finally, babe, hindi na natin kailangang magtago pa. Pwede na tayong magpakasal!”

“Tama! At makukuha ko na rin ang mansyon na ‘to!” sabat ni Donya Leticia. “Masyado siyang madamot noong buhay pa siya. Ngayon, kontrolado na natin ang buong yaman niya. Matalino ka talaga, Marco, napaikot mo ang tangang ‘yon hanggang sa mamatay siya!”

Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang aking pagkatao. Ang luhang gusto sanang lumabas sa aking mga mata ay biglang natuyo, napalitan ng isang umaapoy na galit. Ang asawang akala ko ay umiiyak sa pagkawala ko… ay nagdiriwang kasama ang kabit niya at ang sakim niyang pamilya. Ipinagdiriwang nila ang kamatayan ko!

ANG PAGPASOK NG MULTONG BUHAY

Dahan-dahan kong itinulak ang wheelchair ko papasok sa gitna ng sala. Ang tunog ng mga gulong ay tila bumasag sa kanilang masayang musika.

“Mukhang napakasaya naman yata ng party na ito para sa isang taong hindi pa inililibing,” malamig at paos kong bati.

Tumigil ang musika. Nalaglag ang baso ng alak ni Valerie. CRASH! Napalingon silang lahat sa akin.

Nang makita nila ang aking mukha na may benda at sugat, nanlaki ang mga mata nila. Parang inubusan ng dugo si Marco. Nanginig ang mga tuhod ni Donya Leticia at napasandal siya sa pader.

“C-Clara…?!” nanginginig na tili ni Marco, halos hindi makahinga. “M-Multo… multo ka ba?!”

“A-Ate Clara?! P-Paanong…” utal na sabi ni Bianca, mabilis na tinakpan ng kamay ang suot niyang kwintas na ninakaw niya sa kwarto ko.

Ngumiti ako. Isang ngiting malamig at puno ng poot.

“Multo? Hindi. Pero kung paano niyo pinaghatian ang yaman ko ngayon, pakiramdam ko ay pinatay niyo na ako habang buhay pa ako.”

Tumingin ako kay Valerie na nakadikit pa rin kay Marco.

“Valerie. Ang galing mo namang sekretarya. Pati trabaho ng pagiging asawa, inako mo na rin.”

“C-Clara, Ma’am! P-Paliwanag ko po—!” umiiyak na pakiusap ni Valerie, umatras palayo kay Marco.

“Huwag mo akong kausapin!” bulyaw ko.

Hinarap ko ang abogadong si Atty. Vargas, na ngayon ay pawis na pawis at pilit tinatago ang hawak na testamento.

“At ikaw, Attorney. Binabasa mo ang last will ko gayong hindi pa kumpirmado ng mga otoridad ang pagkamatay ko? Binayaran ka ba nila para mapabilis ang paglilipat ng pera ko sa kanila?!”

“M-Ma’am Clara… i-inutos po kasi ni Sir Marco—”

“You’re fired. Makikita mo na lang ang disbarment case mo bukas,” matalim kong utos.

ANG WAKAS NG KANILANG KASAKIMAN

Lumuhod si Marco sa sahig. Umiiyak siyang gumapang papalapit sa aking wheelchair at pilit hinawakan ang kamay ko, ngunit mabilis kong inalis ito.

“Clara! Mahal ko! Patawarin mo ako! Akala ko talaga patay ka na kaya… kaya naglasing ako at nadala lang ng lungkot kay Valerie! Patawarin mo ako, Clara, asawa mo ako! Pamilya tayo!” hagulgol ng taksil kong asawa.

Tumawa ako nang mahina, tila naiinsulto sa kanyang mga kasinungalingan.

“Nadala ng lungkot? Kaya pala naghihiyawan kayo ng ‘Cheers’ at plano niyo nang magpakasal? Marco, nabali siguro ang buto ko sa eroplano, pero hindi nabali ang utak ko.”

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa at ipinakita sa kanila ang screen. Naka-record ang lahat ng sinabi nila mula pa noong pumasok ako sa sala.

“Marco,” kalmado kong sabi, “bago ako umalis papuntang Japan, napansin ko na ang mga kakaibang bank transfers mula sa personal account ko papunta sa account mo. Gusto sana kitang kausapin pag-uwi ko. Ngayon, nakuha ko na ang sagot.”

Tiningnan ko si Donya Leticia at Bianca.

“At kayo. Tanggalin mo ang kwintas ng lola ko, Bianca, bago ko ipaputol ang leeg mo.”

Nanginginig na hinubad ni Bianca ang kwintas at ibinaba sa mesa. Si Donya Leticia ay humagulgol nang malakas, lumuhod din at nagmamakaawa.

“Clara, anak! Patawad! Nabulag lang kami ng pera! Wag mo kaming palayasin! Matanda na ako!”

“Wala akong inang demonyo na nagdiriwang sa pagkamatay ko,” malamig kong sagot.

Bumukas ang pinto at pumasok ang limang armadong pulis, kasama ang bago at tunay kong abogado na tinawagan ko habang papauwi pa lang ako sa mansyon.

“Marco Imperial, Valerie Santos,” anunsyo ng kapitan ng pulisya. “Inaresto namin kayo para sa kasong Grand Estafa, Forgery of Documents, at Adultery.”

“HINDI! CLARA! PARANG AWA MO NA!” nagwawalang sigaw ni Marco habang pinoposasan siya ng mga pulis. Kinakaladkad siya palabas, kasama si Valerie na sumisigaw ng tulong ngunit walang pumansin.

Binalingan ko sina Donya Leticia at Bianca.

“Kayo,” utos ko sa aking mga security guards. “Ilabas ninyo sila. Walang silang dadalhing kahit ano kundi ang mga suot nila ngayon. At siguraduhin niyong i-blacklist ang mga pangalan nila sa lahat ng mga bangko at real estate properties ko.”

Habang kinakaladkad palabas ang umiiyak na pamilya ng asawa ko, pinanood ko lamang sila mula sa aking wheelchair. Wala nang luhang papatak para sa kanila. Nasira man ang katawan ko sa isang eroplano, ngunit ang aking kaluluwa at isip ay mas naging matapang para harapin at durugin ang mga ahas na inakala kong pamilya.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong ipagdiwang at asamin ang pagbagsak ng taong nagpapakain at nagbubuhat sa iyo. Ang pagkukunwari at pagtataksil ay laging may katumbas na mabilis at malupit na karma. Minsan, kinakailangan pa ng isang trahedya upang ipakita ng tadhana kung sino ang mga tunay na nagmamahal sa iyo at kung sino ang mga taong naghihintay lamang sa iyong kamatayan upang makinabang sa iyong pinaghirapan.