Ikinulong Nila Kami Nang Buhay Sa Ilalim Ng Lupa Upang Nakawin Ang Aming Yaman Ngunit Sa Gabi Ng Kanilang Pagdiriwang Ay Bumalik Kami Upang Maningil Sa Kanilang Kasakiman

Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Ako at ang aking asawang si Luis ay nagmamay-ari ng isa sa pinakamalaking chain ng mga luxury resorts sa buong bansa. Dahil wala pa kaming anak, itinuring naming parang tunay na pamilya ang nakababatang kapatid ni Luis na si Tomas, at ang kanyang asawang si Selena.

Binigyan namin sila ng posisyon sa kumpanya, magarang bahay, at malaking allowance. Inakala naming tapat sila sa amin. Ngunit ang labis na kabutihan pala namin ang mismong maghuhukay ng aming sariling libingan.

ANG PATIBONG SA LUMANG MANSYON

Isang hapon, inimbita kami nina Tomas at Selena sa isang malayong probinsya. Mayroon daw silang natagpuang isang lumang Spanish-era na mansyon na perpektong bilhin at gawing bagong resort. Dahil nagtiwala kami, sumama kami ni Luis nang walang dalang mga bodyguards.

Pagdating namin sa lugar, napakalayo nito sa kabihasnan at napaliligiran ng makakapal na puno. Pagkapasok namin sa loob, sinalubong kami ni Selena ng malamig na juice.

“Inumin niyo muna ‘to, Kuya Luis, Ate Clara. Nakakapagod ang biyahe niyo,” nakangiting alok ni Selena.

Ininom namin ito. Ngunit wala pang limang minuto, nakaramdam ako ng matinding pag-ikot ng paningin. Bumagsak si Luis sa sahig. Sinubukan kong humingi ng tulong kay Tomas, ngunit ang huling nakita ko ay ang kanyang nakapangingilabot na ngisi bago tuluyang nagdilim ang aking paningin.

Nang magkamalay ako, sobrang lamig at dilim ng paligid. Amoy lupa at lumang semento.

Kinapa ko ang aking tabi at nahanap ko si Luis na dahan-dahan na ring nagigising. Tumingala kami at nakita ang isang maliit na siwang ng liwanag mula sa itaas, na tila isang malaking bakal na rehas. Nasa loob kami ng isang malalim at tuyong balon (dry well) na ginawang sikretong bunker sa ilalim ng lupa!

Narinig namin ang mga yabag mula sa itaas. Sumilip ang mukha nina Tomas at Selena mula sa rehas.

“Tomas! Anong ibig sabihin nito?! Bakit niyo kami ikinulong dito?!” nanginginig na sigaw ni Luis.

Tumawa nang malakas si Tomas. Ang tawa ng isang tunay na demonyo.

“Pasensya na, Kuya. Masyado na kayong matagal na naghahari sa kumpanya. Gusto na namin ni Selena na makuha ang lahat ng yaman ninyo! May ipinadala na kaming pekeng mensahe sa kumpanya na naaksidente ang sinasakyan ninyong yate at lumubog ito sa dagat!”

“Mga hayop kayo! Mamatay kami rito sa gutom at uhaw!” umiiyak kong sigaw, pilit na inaabot ang mataas na pader ngunit masyado itong madulas at malalim.

Ngumisi si Selena at tiningnan kami nang may matinding pandidiri.

“Ayan nga ang plano, Clara. Mabulok kayo riyan sa dilim! Idideklara na kayong P.atay, at bilang nag-iisang kapatid, sa amin na mapupunta ang buong kumpanya! Paalam, mga tanga!”

Isinara nila ang mabigat na bakal na takip ng balon. Kasabay ng pagkawala ng liwanag ay ang pag-asa naming makaligtas. Ikin.ulong nila kaming buhay.

ANG HIMALA SA ILALIM NG LUPA

Tatlong araw kaming nagdusa sa loob ng madilim na hukay. Yakap-yakap ko si Luis habang umiiyak kami, nanghihina dahil sa kawalan ng pagkain at tubig. Handa na sana kaming sumuko.

Ngunit may napansin si Luis. Isang mahinang daloy ng hangin na nagmumula sa isang siwang sa ilalim ng pader. Gamit ang aming mga kamay at mga bato, pinilit naming sirain ang lumang semento hanggang sa bumungad ang isang lumang drainage pipe.

Sugatan, duguan, at halos mawalan ng malay, gumapang kami sa loob ng masikip na tubo sa loob ng ilang oras, hanggang sa marating namin ang isang ilog sa labas ng gubat. Isang matandang mangingisda ang nakakita sa amin at mabilis kaming isinugod sa isang maliit na klinika.

Buhay kami. At ang mga luhang pumatak sa aming mga mata ay hindi na dahil sa takot, kundi dahil sa isang umaapoy na galit at uhaw sa hustisya.

ANG GABI NG KANILANG PAGDIRIWANG

Isang linggo ang lumipas. Idineklara na kaming “missing and presumed dead” sa balita. At upang ipagdiwang ang kanilang tagumpay nang walang pagpapanggap, nag-organisa sina Tomas at Selena ng isang marangyang “Memorial Gala” sa aming pinakamalaking resort sa Maynila.

Ngunit ang totoo, isa itong selebrasyon ng kanilang pag-angkin sa kumpanya. Inimbitahan nila ang lahat ng investors, politiko, at media.

Sa loob ng grand ballroom, nakasuot ng kumikinang na gintong gown si Selena, habang si Tomas ay may hawak na baso ng champagne, nakangiting nagsasalita sa entablado.

“Maraming salamat sa pagdalo ninyo ngayong gabi,” madramang panimula ni Tomas. “Napakasakit ng pagkawala ng aking Kuya Luis at ni Clara. Ngunit alam kong gusto nilang ipagpatuloy ko ang kanilang legasiya. Kaya ngayong gabi, pormal kong tinatanggap ang posisyon bilang bagong Chairman at sole owner ng ating kumpanya!”

Nagpalakpakan ang mga sumisipsip na bisita. Ngumiti nang malapad si Selena.

Ngunit bago pa man niya mainom ang kanyang alak, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa ballroom. Huminto ang musika. Nagsimulang magbulungan ang mga tao.

Biglang umilaw ang dalawang malalaking spotlight na nakatutok sa grand staircase.

Bumukas ang pinto. At dahan-dahan kaming naglakad pababa ng hagdan ni Luis. Hindi kami mukhang mga multo. Nakasuot si Luis ng isang napaka-eleganteng itim na suit, at ako ay nakasuot ng isang pormal na puting gown. Ang aming mga hakbang ay puno ng kapangyarihan at awtoridad. Sa aming likuran ay naglalakad ang aming Head of Security, limang pormal na corporate lawyers, at sampung armadong P.ulis.

Nalaglag ang baso ni Selena. Basag itong kumalat sa sahig. Nanlaki ang mga mata ni Tomas na parang luluwa mula sa kanyang mukha. Nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod at namutla siya na parang isang bangkay.

“L-Luis?! C-Clara?!” nanginginig na tili ni Selena, napapaatras hanggang sa mabangga ang mesa. “I-Imposible! M-Multo ba kayo?!”

Nagkagulo ang mga bisita. Napasinghap ang lahat.

ANG PAGSINGIL NG MGA TUNAY NA MAY-ARI

Naglakad kami patungo sa entablado. Ang mga tao ay kusang humawi upang bigyan kami ng daan. Tinitigan ni Luis ang kanyang kapatid na ngayon ay pinagpapawisan na ng malapot sa matinding takot.

“Multo?” malamig na tanong ni Luis, umaalingawngaw ang kanyang boses sa tahimik na bulwagan. “Hindi, Tomas. Kami ang mga taong inihagis niyo sa ilalim ng lupa para mabulok at m.amatay. Ngunit nagkakamali kayo kung inakala ninyong ganoon lang kadali ninyo mananakaw ang pinaghirapan namin.”

“K-Kuya… a-anong sinasabi mo? W-Wala kaming ginawa! Nag-alala kami sa inyo!” umiiyak na palusot ni Tomas, pilit na lumalapit, ngunit mabilis siyang hinarang ng aking mga bodyguard.

Kinuha ko ang mikropono mula sa kamay ni Luis.

“Tama na ang kasinungalingan!” matalim kong sigaw. “Inimbitahan ninyo kami sa probinsya, nilagyan ng pampatulog ang inumin namin, at itinapon kami sa isang tuyong balon! Akala ninyo ay mananalo na kayo ngayong gabi?”

Hinarap ko ang aming abogado. “Attorney, ipakita mo sa kanila.”

Nag-flash sa malaking projector ang mga dokumentong nakuha ng aming mga imbestigador. Ang mga pekeng titulo, ang bank transfers na ginawa nila noong araw na ‘nawala’ kami, at ang video mula sa dashcam ng aming sasakyan na nagpapakitang sila ang huli naming kasama bago kami mawala.

Parang pinagsakluban ng langit at lupa sina Tomas at Selena. Napaluhod si Selena sa sahig ng entablado, umiiyak at sumisigaw.

“Kuya Luis! Ate Clara! Parang awa niyo na! Nabulag lang kami sa pera! Patawarin niyo kami! Pamilya tayo!” hagulgol ni Tomas, gumagapang at pilit na inaabot ang sapatos ni Luis.

Tiningnan siya ni Luis nang may matinding pandidiri.

“Ang pamilya ay hindi nagk.ukulong ng sariling kadugo sa ilalim ng lupa,” malamig na sagot ni Luis.

Bumaling siya sa mga awtoridad.

“Kapitan, alam niyo na ang gagawin. Kinasuhan na namin sila ng Frustrated M.urder at Grand Estafa.”

Pumasok ang mga P.ulis sa entablado at walang awang pinosasan sina Tomas at Selena.

“HINDI! AYOKONG MA-K.ULONG! TOMAS, GUMAWA KA NG PARAAN!” nagwawalang tili ni Selena habang kinakaladkad siya pababa ng entablado. Ang kanyang mamahaling gintong gown ay nadumihan habang siya ay nagpupumiglas.

“Kuya! Parang awa mo na!” iyak ni Tomas.

Pinanood namin silang ilabas ng ballroom sa harap ng lahat ng mga bilyonaryong bisita na inakala nilang papalakpak sa kanila. Ang gabi na inakala nilang magiging korona ng kanilang yaman ay naging gabi ng kanilang pinakamatinding kahihiyan at pagkawasak.

Nang mawala na ang mga T.aksil, hinarap ni Luis ang mga nagugulat pang panauhin. Tumaas ang noo ng aking asawa, hawak nang mahigpit ang aking kamay.

“Ang kumpanyang ito ay mananatili sa kamay ng mga tunay na may-ari. Mabuhay tayong lahat,” anunsyo ni Luis, bago kami nakatanggap ng masigabong palakpakan mula sa buong bulwagan.

Natutunan namin na ang kabutihan ay hindi dapat ibigay sa mga taong ang puso ay puno ng kasakiman. Kahit gaano man kalalim ang hukay na pagbaunan nila sa iyo, ang katotohanan at hustisya ay palaging babangon upang maningil.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin ang kabutihan at pagmamahal ng iyong pamilya para lamang sa makamundong yaman. Ang kasakiman at panlilinlang ay maaaring magbigay sa iyo ng panandaliang tagumpay, ngunit sa oras na maningil ang karma at ang batas, babagsak ka sa pinakailalim ng kawalan, habang ang mga taong inapi mo ay babangon nang mas matatag at mas matagumpay.