SINIRA NG TATAY KO ANG WEDDING DRESS KO DALAWANG GABI BAGO ANG KASAL PARA PILITIN AKONG PAKASALAN ANG IBA — PERO GUMUHO ANG MUNDO NILA NANG TUKLASIN NILA ANG SIKRETONG MATAGAL KO NANG TINATAGO!
Dalawang gabi bago ang pinakamahalagang araw ng buhay ko, narinig ko ang malakas na pagkalabog ng pinto ng aking kwarto.
Pumasok ang tatay kong si Don Roberto, nanlilisik ang mga mata at may hawak na isang malaking gunting. Kasunod niya ang nanay kong si Hilda na nakahalukipkip lang, at ang batugan kong kuya na si Marco na may nakakainsultong ngisi sa mga labi.
Ako si Elara, ang itinuturing na “itim na tupa” ng pamilya. Hindi ako naging paborito dahil pinili kong maging isang tahimik na mananahi kaysa sumali sa pulitika at negosyo ng aming pamilya, na unti-unti nang bumabagsak dahil sa pangungurakot ng aking ama.
Ang lalaking pakakasalan ko ay si Mateo, isang guro sa pampublikong paaralan. Simple, mabait, at tapat. Ngunit para sa pamilya ko, isa siyang hampaslupa. Gusto ng tatay ko na ipakasal ako sa isang 60-anyos na bilyonaryong mayor para bayaran ang mga utang nila sa bangko.
“Pa… anong gagawin mo?” tanong ko nang makita kong lumapit siya sa mannequin kung saan nakasabit ang isang simpleng puting bestida na gagamitin ko sana sa kasal.
Walang sabi-sabi, hinawakan niya ang kwelyo ng damit at ginupit ito nang walang habas. Pinunit niya ang tela hanggang sa maging basahan na lamang ito.
“Papa, tama na!” sigaw ko, pilit na inaagaw ang damit ngunit itinulak niya ako palayo.
Tinapakan ni Don Roberto ang mga punit na tela sa sahig at dinuro ako. “Walang damit, walang kasal!” matigas na deklara niya. “Kanselahin mo ang kahibangan mo sa Mateo na ‘yan! Sa makalawa, sasama ka sa akin at pipirmahan natin ang marriage contract mo kay Mayor!”
Tumingin ako sa nanay ko, umaasang ipagtatanggol niya ako. Ngunit umiwas lang siya ng tingin at nanatiling tahimik.
Tumawa nang malakas ang kuya kong si Marco. “Umiyak ka na, Elara. Sinira mo ang kinabukasan mo sa pagpili sa patay-gutom na ‘yan. Ngayon, tingnan natin kung makapaglakad ka pa sa simbahan nang nakahubad! Hahaha!”
Inasahan nilang luluhod ako at magmamakaawa. Inasahan nilang guguho ang mundo ko. Ngunit laking gulat nila nang dahan-dahan akong tumayo, pinunasan ang dumi sa aking tuhod, at tumitig sa kanila nang napakalamig.
“Tapos na kayo?” kalmado kong tanong.
Napakunot ang noo ng tatay ko. “Anong sinabi mo?!”
Kinuha ko ang aking maliit na maleta. “Kung tapos na kayong sirain ang damit na ‘yan, aalis na ako. At huwag kayong mag-alala, hindi ko na gagamitin ang apelyido niyo.”
Nilagpasan ko sila at naglakad palabas ng bahay. Rinig ko pa ang sigaw ng tatay ko: “Lumayas ka! Babalik ka rin dito kapag nagutom ka!”
Nang makalabas ako ng gate, sumakay ako sa isang nag-aantay na itim na SUV. Sa loob ay naroon ang aking assistant na si Sarah.
“Ma’am Elara, okay lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong niya.
Ngumiti ako. “Oo, Sarah. Nasunod ang plano. Akala nila ay sinira nila ang wedding dress ko. Hindi nila alam na ang damit na ginupit nila ay binili ko lang sa ukay-ukay sa halagang limang daang piso.”
Walang alam ang pamilya ko sa tunay kong buhay. Akala nila, nagtatahi lang ako ng mga sirang pantalon at kurtina sa isang maliit na kanto. Hindi nila alam na sa nakalipas na pitong taon, itinatag ko ang “Atelier Elara,” ang pinakasikat at pinakamahal na bridal couture house sa buong Asya. Ang mga kliyente ko ay mga prinsesa, sikat na artista, at bilyonaryo mula sa iba’t ibang panig ng mundo. Isa akong multi-milyonarya na nagkukubli sa isang simpleng buhay.
Dumating ang araw ng kasal.
Desidido ang tatay ko, nanay ko, at si Marco na pumunta sa Manila Cathedral para ipahiya ako. Plano nilang gumawa ng eksena, ipatigil ang kasal na sa tingin nila ay walang pambayad, at kaladkarin ako pauwi.
Ngunit pagbaba nila ng kanilang lumang sasakyan, natigilan sila.
Ang buong kalsada patungo sa katedral ay sarado at binabantayan ng higit sa limampung elite private security guards. Sa paligid ay nakaparada ang mga kotseng Bentley, Rolls-Royce, at Maybach. Ang mga bisitang pumapasok ay mga sikat na personalidad at matataas na tao sa lipunan.
“A-Anong meron dito? Baka may kasal din ang isang senador?” naguguluhang tanong ng nanay ko.
“Excuse me,” sabi ni Marco sa isang guwardiya. “Kasal ito ng kapatid ko! Si Elara at Mateo! Bakit ganito karami ang tao?”
Tiningnan sila ng guwardiya mula ulo hanggang paa. “Kayo po ang pamilya ng nobya? Wala po kayo sa guest list.”
Bago pa man makapag-iskandalo ang tatay ko, tumigil ang isang napakahabang puting Limousine sa mismong tapat ng pintuan ng simbahan.
Natahimik ang lahat. Bumukas ang pinto.
Bumaba ako mula sa sasakyan. Nang makita ako ng pamilya ko, literal na nalaglag ang mga panga nila at halos lumuwa ang mga mata ng kuya kong si Marco.
Hindi ako nakahubad, at lalong hindi ako nakasuot ng basahan.
Ang suot ko ay ang aking Masterpiece Gown—isang damit na hinabi mula sa pinakamahal na sutla mula sa Italy, at pinalamutian ng libu-libong tunay na brilyante at perlas na kumikinang sa sikat ng araw. Ang halaga ng damit na suot ko ay nagkakahalaga ng 80 Milyong Piso.
Sa tabi ko, naghihintay ang asawa kong si Mateo. Mukha siyang prinsipe sa kanyang custom-made Italian suit. At isa pang sikreto na hindi alam ng pamilya ko: Si Mateo ay hindi lang simpleng guro; isa siya sa mga may-ari ng isang malaking pribadong unibersidad na piniling magturo sa public school dahil sa kanyang bokasyon.
“E-Elara?!” nanginginig na sigaw ng aking ama. Nilabag niya ang linya ng security at pilit lumapit sa akin. “A-Anong ibig sabihin nito?! Kanino mo ninakaw ang damit na ‘yan?! Bakit andito ang mga bilyonaryo?!”
Humarap ako sa kanya, tinaasan siya ng kilay, at malamig na ngumiti.
“Hindi ko ito ninakaw, Don Roberto,” pormal kong sagot. “Ako ang gumawa nito. Ako si Elara, ang nagmamay-ari ng Atelier Elara, ang pinakamalaking fashion empire sa bansa. At ang lalaking hinahamak niyo ay isang multi-milyonaryo na hindi kailanman ginamit ang pera para manliit ng kapwa.”
Napaatras ang nanay ko habang nakatakip ang kamay sa bibig. “A-Anak ko… napakayaman mo pala…”
“Oo, Ma. Pero hindi niyo makukuha kahit isang kusing mula sa akin,” mariing sagot ko.
Tumingin ako sa tatay ko at sa kuya kong si Marco na nanginginig sa takot at hiya.
“Pumunta kayo dito para sirain ang araw ko, ‘di ba? Pwes, may regalo ako sa inyo,” sabi ko. Inabot ko sa kanila ang isang itim na envelope mula sa aking abogado.
“Ano ‘to?” nanginginig na buklat ni Don Roberto.
“Nalaman kong malapit nang isubasta ng bangko ang bahay at kumpanya niyo dahil sa dami ng utang niyo. Binili ko ang utang niyo, Papa,” kalmado kong paliwanag. “Kaya simula ngayon, ako na ang may-ari ng bahay niyo, ng mga sasakyan niyo, at ng buong ari-arian niyo. At bilang bagong may-ari, pinapalayas ko na kayo. Simula bukas, wala na kayong matitirhan.”
“H-Hindi! Hindi mo pwedeng gawin sa amin ‘to, Elara! Pamilya mo kami!” humahagulgol na lumuhod ang tatay ko, habang umiiyak nang malakas ang kuya kong palalo.
“Walang pamilyang maninira ng pangarap ng sariling anak para sa pera,” malamig kong sagot. “Sabi mo nga, Papa, walang damit, walang kasal. Pwes, sa inyo… walang pera, walang pamilya.”
Tumalikod ako, hawak ang kamay ng lalaking tunay na nagmamahal sa akin, at naglakad papasok sa simbahan sa ilalim ng masigabong palakpakan. Naiwan ang mga demonyong sumira sa buhay ko sa labas ng katedral—umiiyak, nawalan ng yaman, at tuluyang siningil ng karma sa kanilang mga kasalanan.
