NAGPANGGAP AKONG ORDINARYONG EMPLEYADO SA KUMPANYA NG ASAWA KO—NGUNIT NANG UMINOM AKO SA KANYANG BASO, SINAMPAL AKO NG KANYANG SEKRETARYA AT SUMIGAW NG: “ANG KAPAL NG MUKHA MONG INUMAN ANG TUBIG NG ASAWA KO!”
Kabanata 1: Ang Lihim na Boss

Ako si Diana, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at ang nag-iisang anak ng bilyonaryong nagtatag ng Zeta Holdings. Limang taon na kaming kasal ng asawa kong si Gabriel. Nang magpakasal kami, ibinigay ko sa kanya ang posisyon bilang CEO ng Zeta Tech, isa sa mga pinakamalaking kumpanya sa ilalim ng aming korporasyon, dahil naniniwala ako sa kanyang kakayahan.

Bilang isang tahimik at pribadong tao, mas pinili kong manatili sa bahay at mag-focus sa aming pamilya habang siya ang humaharap sa media. Walang nakakakilala sa akin sa kumpanya niya maliban sa mga Board of Directors.

Ngunit nitong mga nakaraang buwan, nakatanggap ako ng mga lihim na report mula sa aming finance department. May mga pondo raw na nawawala at inililihis sa mga hindi kilalang accounts. Bukod pa rito, naging malamig at laging “busy” si Gabriel. Umuuwi siyang amoy mamahaling pabango ng babae.

Para malaman ang totoo, gumawa ako ng isang plano. Nagpanggap akong isang bagong pasok na data encoder. Nagsuot ako ng maluwang na damit, makapal na salamin, pinusod ang buhok ko, at ginamit ang pangalang “Anna”. Sa loob ng isang buwan, nagtrabaho ako nang tahimik sa mismong kumpanyang pag-aari ko. At doon, nakilala ko ang demonyong sumisira sa kumpanya at sa kasal ko.

Kabanata 2: Ang Reyna-reynahan ng Opisina

Ang pangalan niya ay Chloe. Siya ang dalawampu’t limang taong gulang na Executive Secretary ni Gabriel.

Sa loob ng isang buwan kong pagpapanggap, nakita ko kung paano umasta si Chloe na parang siya ang may-ari ng buong kumpanya. Nagsusuot siya ng mga Gucci bags at Chanel shoes na alam kong imposible niyang mabili mula sa sahod ng isang sekretarya. Inuutusan niya ang mga matatandang empleyado, naninigaw, at ang pinakamalala—lantaran ang pagiging malagkit nila ni Gabriel sa opisina kapag akala nila ay walang nakatingin.

Lahat ng empleyado ay takot sa kanya. May tsismis na siya raw ang “tunay na reyna” ni Sir Gabriel dahil ang legal na asawa raw nito ay matanda, pangit, at nasa bahay lamang.

Nanahimik lamang ako. Nangangalap ako ng mga ebidensya ng paglustay nila ng kaban ng kumpanya. Hinihintay ko ang tamang pagkakataon para sumabog, ngunit hindi ko inakalang ang pagsabog na iyon ay mangyayari sa gitna ng cafeteria dahil lang sa isang baso ng tubig.

Kabanata 3: Isang Simpleng Pag-inom at Isang Malakas na Sampal

Miyerkules ng tanghali. Puno ang company cafeteria dahil may pa-cater ang kumpanya para sa isang matagumpay na proyekto.

Nakaupo ako sa isang table kasama ang ilang kapwa ko encoders. Sa kabilang table, nandoon ang mga executives, kabilang na si Gabriel. Nagpaalam si Gabriel na pupunta muna ng restroom, iniwan ang kanyang itim na hydro flask tumbler sa ibabaw ng lamesa malapit sa pwesto namin.

Biglang sumakit ang lalamunan ko at napansin kong naubos na pala ang tubig sa baso ko. Dahil limang taon ko nang asawa si Gabriel, isang natural na reflex na sa akin ang uminom sa kanyang tumbler. Tumayo ako, lumapit sa lamesa niya, kinuha ang kanyang tumbler, at uminom ng isang lagok.

Pagkababa ko ng tumbler, isang matalim na boses ang umalingawngaw sa buong cafeteria.

“ANONG GINAGAWA MO?!”

Bago pa ako makalingon, isang napakalakas na kamay ang dumapo sa pisngi ko.

PAK!

Napaatras ako sa lakas ng sampal. Nahulog ang makapal kong salamin sa sahig. Tumigil ang lahat ng empleyado sa pagkain. Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong cafeteria.

Nang iangat ko ang aking paningin, nakita ko si Chloe. Namumula ang kanyang mukha sa galit, nanlilisik ang mga mata, at tinuturo ako habang nakapamaywang.

“Ang kapal ng mukha mong hampaslupa ka! Isang hamak na encoder, iniinuman ang tumbler ng CEO?!” sigaw ni Chloe, pinapaalingawngaw ang boses sa buong kwarto para ipahiya ako. “Nandidiri ka ba sa sarili mo?! Bakit mo iniinuman ang tubig ng asawa ko?!”

Napasinghap ang mga empleyado sa paligid. Asawa ko? Napangisi ako sa isip ko. Masyado nang nilamon ng ilusyon ang babaeng ito.

“A-Asawa mo?” kalmado ngunit nagtatanong kong sagot, hinahawakan ang namumula kong pisngi.

“Bingi ka ba?!” mataray niyang bulyaw, lumapit pa lalo sa akin. “Oo! Ako ang asawa ni Sir Gabriel! Magpapakasal na kami sa lalong madaling panahon dahil hihiwalayan na niya yung pabigat at pangit niyang asawa sa bahay! Kaya sino kang basurera ka para lawayan ang baso ng asawa ko?!”

Kabanata 4: Ang Pagdating ng Hudas

Dahil sa ingay, mabilis na bumalik si Gabriel mula sa restroom.

“Babe! Anong nangyayari rito? Bakit ka sumisigaw?” nag-aalalang tanong ni Gabriel, lumapit agad kay Chloe at hinawakan ito sa baywang nang walang pakialam sa mga taong nakatingin.

“Babe, kasi ‘yang basurang encoder na ‘yan, ininuman ang tumbler mo! Gusto yata akong agawan!” nagmamakaawang sumbong ni Chloe, biglang nag-iba ang boses at umarte na parang siya ang biktima.

Humarap si Gabriel sa akin nang may matinding galit. “Ikaw?! Anong karapatan mong hawakan ang gamit ko?! Guard! Palayasin niyo ang babaeng—”

Biglang napatigil si Gabriel sa pagsasalita.

Dahil nahulog ang makapal kong salamin at nalaglag ang pusod ng aking buhok dahil sa sampal ni Chloe, tuluyang lumantad ang tunay kong mukha. Tiningnan ko si Gabriel nang diretso sa mata, isang malamig at nakamamatay na tingin.

Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Gabriel. Ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng matinding takot, tila siya nakakita ng multo. Nanginginig ang kanyang mga labi.

“D-Diana…?” utal at paos na bulong ni Gabriel. Binitawan niya agad ang baywang ni Chloe at napaatras ng dalawang hakbang.

Kumunot ang noo ni Chloe. “Babe, anong Diana? Si Anna ‘yan, yung bagong encoder! Tanggalin mo na ‘yan ngayon din! Gusto kong lumuhod siya at humingi ng tawad sa akin dahil ininuman niya ang tubig mo!”

Kabanata 5: Ang Paghuhubad ng Maskara

Tumingin ako kay Chloe, pagkatapos ay kay Gabriel. Isang matalim na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi.

“Narinig mo ba ‘yun, Gabriel?” malamig kong tanong. Ang boses ko ngayon ay hindi na ang mahiyain na “Anna”, kundi ang boses ng tunay na may-ari ng kumpanya. “Gusto raw ng asawa mo na lumuhod ako sa harapan niya dahil ininuman ko ang tubig mo.”

“D-Diana… babe… let me explain… w-wala akong kinalaman diyan…” nanginginig na pakiusap ni Gabriel, halos maiyak na sa takot. Pinagpapawisan siya nang malamig.

Nagtataka ang lahat ng empleyado sa reaksyon ng kanilang kinatatakutang CEO.

“Babe?! Bakit mo tinatawag na babe ang basurang ‘yan?!” tili ni Chloe, pilit na hinahawakan ang braso ni Gabriel pero marahas itong iwinaksi ng asawa ko.

“Tumahimik ka, Chloe! Tumahimik ka bago tayo mapatay nang pareho!” bulyaw ni Gabriel sa kanyang kabit, na lalong ikinagulat nito.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanila. Ang bawat hakbang ng aking sapatos ay tila nagpapabigat sa atmospera ng buong cafeteria.

“Para sa kaalaman mo, Miss Chloe,” malakas at awtoritaryo kong anunsyo, sinisiguradong maririnig ng lahat ng empleyado, “Hindi mo asawa ang lalakeng ‘yan. Ako ang legal na asawa niya. At higit sa lahat…”

Kinuha ko ang aking cellphone at nag-dial ng isang numero. “Security, paakyat dito sa cafeteria ang lahat ng guards. And HR Director, bring the termination papers. Now.”

Ibinaba ko ang telepono at tumitig kay Chloe na ngayon ay namumutla na at nangangatog ang mga tuhod.

“…Ako si Diana Zeta. Ang Majority Shareholder at ang tunay na may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuhan mo.”

Kabanata 6: Ang Huling Lagok ng Karma

Napasinghap ang lahat. May ilang empleyado na napaluhod at nagtakpan ng bibig. Ang inakala nilang simpleng encoder ay ang mismong nagmamay-ari ng lupang kinatatayuan nila!

“M-Ma’am… M-Miss Diana… p-patawad po! H-Hindi ko po alam! B-Biro lang po yung sinabi kong asawa ko siya! Patawarin niyo po ako!” hagulgol ni Chloe, mabilis na lumuhod sa harapan ko at pilit na inaabot ang aking sapatos.

Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri. “Ang sampal mo sa akin? Kaya kong palampasin ‘yun. Pero ang pagnanakaw ninyong dalawa ng tatlumpung milyong piso sa kumpanya ko para ipambili ng mga designer bags at condo mo? Iyon ang hindi ko mapapalampas.”

“D-Diana! Asawa mo ako! Nadala lang ako ng tukso! P-Patawarin mo ako, ibabalik ko ang pera!” pagmamakaawa ni Gabriel, lumuhod na rin sa tabi ng kanyang kabit.

Eksaktong dumating ang sampung security guards at ang HR Director.

“Gabriel, nakapaghain na ng kaso ang mga abogado ko ngayong umaga,” malamig kong hatol. “You are stripped of your CEO title immediately. Naka-freeze na ang lahat ng bank accounts mo, pati ang mga pinundar mo para sa kabit mo. At asahan mong makakatanggap ka ng annulment papers sa loob ng kulungan.”

“At ikaw,” bumaling ako kay Chloe. “You are fired. Ipapa-blacklist kita sa lahat ng kumpanya sa buong Pilipinas. Makakasama mo ang ‘asawa’ mo sa loob ng selda para sa kasong qualified theft.”

“HINDI!!! Parang awa niyo na po!” nagwawalang sigaw ni Chloe habang sapilitan siyang kinakaladkad palabas ng mga security guards, kasunod si Gabriel na patuloy sa pag-iyak.

Pinanood ko silang kaladkarin palabas sa harap ng daan-daang empleyadong dati ay kinatatakutan at niyayabangan nila.

Tumingin ako sa baso ng tubig sa ibabaw ng lamesa. Kinuha ko ito at ibinuhos sa basurahan. Wala nang natira kundi ang katahimikan ng paggalang mula sa aking mga empleyado. Nakangiti akong naglakad pabalik sa aking tunay na posisyon, iniiwan ang mga traydor na uminom mula sa baso ng kasakiman na tuluyang lumason sa kanilang sariling mga buhay.