Magkambal kami ng ate ko at halos hindi kami mapaghiwalay sa hitsura… pero ako ang ikinulong ng walong taon sa isang mental hospital.

Nang makita ko ang mga pasa sa katawan niya, nagdesisyon akong umalis—at ako na mismo ang babalik sa bahay na iyon kapalit niya.
Ako si Amihan Valderama. Ang kambal kong kapatid ay si Althea. Magkamukha kami sa lahat ng detalye, pero parang pinili ng buhay na ituring kami na parang magkaibang mundo ang kinabibilangan.
Sa loob ng walong taon, nakulong ako sa San Isidro Mental Care Center, sa labas ng Laguna—hindi kalayuan sa Maynila, pero sapat para mahiwalay sa ingay ng mundo. Samantalang si Althea, ginugol ang parehong mga taon na pilit pinipigilan ang sarili niyang buhay na tuluyang mabasag sa gitna ng mga bayarin at isang sirang pagsasama.
Sinasabi ng mga doktor na may impulse control disorder ako. Gumagamit sila ng malalalim na salita—unstable, unpredictable, prone to outbursts. Pero para sa akin, mas simple ang totoo: sobra lang akong makaramdam. Ang saya, parang sinusunog ang dibdib ko. Ang takot, parang sinasakal ako. At ang galit… ang galit ang nagiging dahilan para maging ibang tao ako—mas mabilis, mas matapang, at hindi pumapayag na apihin.
Ang galit na iyon ang nagdala sa akin dito.
Noong disisiyete ako, nakita ko ang isang lalaki na hinila si Althea papunta sa likod ng eskwelahan sa Quezon City. Hindi ko na maalala ang lahat ng sumunod. Naalala ko lang ang tunog ng bakal na tumama sa buto, ang sigaw niya, at ang mga matang puno ng takot sa paligid. Walang tumingin sa ginawa niya sa kapatid ko. Lahat sila, ako ang tinitigan.
“Baliw.”
“Delikado.”
“Halimaw.”
Natakot ang mga magulang namin. Pati ang buong komunidad. At kapag ang takot ang namayani, ang awa ang unang nawawala. Dinala nila ako rito—para raw “matulungan ako” at “maprotektahan ang iba.”
Lumipas ang walong taon sa loob ng malamig at puting pader, sa isang mundong may malinaw na patakaran at walang halong pagpapanggap. Natutunan kong kontrolin ang paghinga ko, ang katawan ko, ang bawat pagsabog ng emosyon. Araw-araw akong nag-eehersisyo—push-ups, pull-ups, sit-ups—hanggang sa ang galit ko ay naging disiplina. Ang katawan ko ang naging tanging bagay na akin lang. Matatag. Matibay. Kontrolado.
Nakakagulat man, hindi ako naging malungkot dito. Tahimik ang San Isidro. Walang nagpapanggap na mahal ka tapos dudurugin ka rin. Hanggang sa dumating ang araw na iyon.
Alam kong may mali bago ko pa siya makita.
Iba ang hangin. Mabigat. Parang may paparating na bagyo. At nang bumukas ang pinto ng visiting room at pumasok si Althea, ilang segundo akong napako.
Halos hindi ko siya nakilala.
Pumayat siya. Nakayuko ang balikat, parang pasan ang isang bagay na hindi nakikita. Nakasuot ng long sleeves kahit tirik ang araw ng Hunyo. Hindi natakpan ng make-up ang pasa sa pisngi niya. Ngumiti siya, pero nanginginig ang labi.
Umupo siya sa harap ko at naglagay ng maliit na bag ng prutas—ilang manggang may pasa, saging na halos overripe na. Parang siya.
“Kumusta ka, Mihan?” mahina niyang tanong.
Hindi ako sumagot. Hinawakan ko ang pulso niya. Bahagya siyang napaatras.
“Anong nangyari sa mukha mo?”
“Nadulas lang ako sa hagdan,” pilit niyang sagot.
Tiningnan ko ang kamay niya. Namamaga ang mga daliri. Pula ang mga kasu-kasuan. Hindi iyon sa pagkakadulas. Iyon ay kamay ng taong lumaban.
“Althea, magsabi ka ng totoo.”
“Ayos lang ako.”
Hinila ko ang manggas niya bago pa siya makapigil. At doon, may nagising sa loob ko—isang bagay na matagal nang tahimik.
Puno ng pasa ang braso niya. May luma, may bago. May marka ng kamay. May bakas ng sinturon. Parang mapa ng sakit na iginuhit sa balat niya.
“Sino ang gumawa nito?” mababa kong tanong.
Napuno ng luha ang mga mata niya.
“Hindi ko kaya…”
“Sino?”
Bigla siyang napaiyak. Parang ang pangalan na iyon ay matagal nang nakabara sa lalamunan niya.
“Si Rafael,” bulong niya. “Inaabuso niya ako. Matagal na. Pati ang nanay niya at kapatid niya… tinatrato nila akong parang katulong. At… at pati si Luna, sinasaktan niya rin.”
Napatigil ako.
“Si Luna?”
Tumango siya, umiiyak.
“Apat na taong gulang pa lang siya, Mihan. Isang gabi, lasing siya, natalo sa sabong… sinampal niya ang bata. Sinubukan kong pigilan siya, pero ikinulong niya ako sa banyo. Akala ko, papatayin niya ako.”
Nawala ang lahat ng ingay. Parang lumiit ang mundo. Sa harap ko, ang kapatid kong durog na durog—at isang batang natututong matakot sa sarili niyang tahanan.
Tumayo ako nang dahan-dahan.
“Hindi ka naparito para bumisita,” sabi ko.
Nagulat siya.
“Ha?”

Ang mansion ng mga De Castro sa Alabang ay hindi isang tahanan; ito ay isang kuta ng kapangyarihan at karahasan na nababalot ng mamahaling wallpaper at malalambot na carpet. Pagpasok ko, ang bawat hakbang ko sa marangyang sahig ay parang pagtapak sa isang battlefield na kabisado ko na kahit hindi ko pa nararating. Amoy ito ng mamahaling cologne ni Rafael na nakahalo sa nakakasulasok na amoy ng alak at lumang galit.

Nakita ko si Luna sa sala. Nakaupo siya sa isang sulok, nakayakap sa isang manikang wala nang isang braso. Nang mag-angat siya ng tingin, hindi siya ngumiti. Ang mga mata niya ay matanda na, pagod na, at punong-puno ng takot.

Doon, parang may kung anong kumalas sa loob ko—isang kontroladong galit na kasing-talim ng labaha.

— “Mama?” mahinang bulong niya, nag-aalinlangan kung ako ba ang ina niya.

Lumapit ako at hinaplos ang pisngi niya. Hindi ako umiyak. Ang mga luha ay para sa mga taong walang magagawa. “Matulog ka na, baby. Ako na ang bahala sa lahat.”

Dinala ko siya sa silid niya at nilock ang pinto. Pagbaba ko, narinig ko ang yabag ni Rafael. Pabigat nang pabigat ang bawat hakbang. Ang boses niya ay malakas, puno ng kayabangan ng isang taong akala ay pagmamay-ari niya ang mundo dahil sa apelyido niya.

— “Althea! Nasaan na ang hapunan?! At bakit ang tahimik sa kwarto ng bata?!” sigaw niya habang pababa ng hagdan, hawak ang baso ng whiskey.

Pagkakita niya sa akin, natigilan siya. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, tinitignan kung bakit parang may nagbago sa tindig ko, kung bakit hindi na ako yumuyuko sa boses niya.

— “Ano?” sabi niya, puno ng pangungutya. “Ngayon, titingin ka na sa mga mata ko?”

Hindi ako sumagot. Dahan-dahan kong inilapag ang wallet ni Althea sa mesa. Naglakad ako palapit sa kanya. Hindi mabilis. Hindi mabagal. Tamang-tama lang para makita niya ang bawat galaw ko—ang pagiging kalmado ko na mas nakakatakot pa sa anumang sigaw.

— “Rafael,” sabi ko. Ang boses ko ay parang yelong tumama sa salamin.

Natawa siya, isang malupit na tunog.

— “Naghahanap ka ba ng sampal? Gusto mo bang ilubog ko ulit ang mukha mo sa tubig?”

Itinaas niya ang kamay niya, handang saktan ako gaya ng ginagawa niya kay Althea araw-araw. Pero hindi na siya tumama sa target. Sa isang iglap, sinalo ko ang pulso niya. Sa laki niya, dapat ay mas malakas siya. Pero ang katawan ko ay resulta ng walong taon na paghahanda.

Naririnig ko ang paglagutok ng buto niya sa ilalim ng higpit ng pagkakahawak ko. Nanlaki ang mga mata niya sa gulat. Hindi lang sa sakit, kundi sa katotohanang ang taong kinatatakutan niya ay hindi na ang babaeng nilalaro niya sa banyo.

— “Hindi si Althea ang kausap mo,” bulong ko sa tainga niya habang pinihit ko ang braso niya hanggang sa mapaluhod siya.

— “Sino ka ba?!” sigaw niya, nagpupumiglas, mukhang halimaw na nasusukol.

— “Ako ang bangungot na matagal mong hinintay,” sabi ko.

Hindi ko siya pinatay agad. Hindi pa. Pinanood ko siyang magmakaawa. Pinanood ko ang pagluha ng mga mata niya na dati ay nananakit ng iba. Ibinigay ko sa kanya ang bawat sakit na dinanas ng kapatid ko sa loob ng walong taon, binawi ko sa loob ng sampung minuto.

Dumating ang nanay at kapatid ni Rafael. Nakatayo sila sa pinto, nanginginig, hindi makapaniwala na ang “maamong” si Althea ay naging ganito.

— “Huwag kayong aalis,” sabi ko sa kanila habang nakatingin kay Rafael na gumagapang sa sahig. “Kayo ang susunod. Kayo ang manonood habang tinatapos ko ang lahat ng sinimulan ninyo.”

Wala silang tatawagan. Walang hospital na tatanggap sa kanila. Dahil sa gabing ito, ang hustisya ay hindi nakasulat sa mga libro ng batas. Ang hustisya ay nakatayo sa harap nila, may hawak na katotohanan, at handang tapusin ang lahat.

Maya-maya, ilalabas ko si Luna sa bahay na ito. Isasama ko si Althea mula sa ospital. Pero bago ang lahat, kailangang matutunan ni Rafael na ang mga “baliw” ay hindi basta-basta nakukulong. Ang mga “baliw” ay nakakawala para linisin ang dumi ng mundong ito.

At ngayong gabi, ang bahay na ito ay kailangang linisin. Pagkatapos nito, wala nang De Castro ang makakapang-api sa kahit sinong babae.

Paglabas ko ng pinto, dala ko si Luna. Handa na kaming magsimula ulit. Hindi na bilang biktima, kundi bilang mga taong alam na ang halaga ng bawat hininga.

Tapos na ang impyerno. Bukas, sisikat ang araw, at sa unang pagkakataon, hindi na ito matatakpan ng takot.