LIHIM AKONG UMUWI SA SARILI KONG HACIENDA AT MANSYON PARA MAGPAHINGA — PERO GUMUHO ANG MUNDO NILA NANG MAKITA NILA ANG “PULUBING” PINALALAYAS NILA AY ANG TUNAY NA MAY-ARI!
Limang taon akong nanirahan sa Switzerland upang palaguin ang aking kumpanya. Ako si Anton Montes, isang 35-anyos na bilyonaryo at nag-iisang tagapagmana ng Montes Group of Companies.
Dahil sa sobrang pagod sa trabaho, nagdesisyon akong umuwi sa Pilipinas nang walang pasabi. Gusto kong magpahinga sa aking paboritong ari-arian—ang Hacienda Montes. Ito ay isang napakalawak na lupain sa Tagaytay na may taniman ng kape, mga kabayo, at isang napakagarang mansyon sa gitna. Bago ako umalis ng bansa, ipinagkatiwala ko ang pamamahala nito sa aking pinsan na si Enrico. Pinapasweldo ko siya nang malaki buwan-buwan para lang siguraduhing malinis at maayos ang mansyon.
Pagbaba ko sa airport, hindi na ako nagpatawag ng sarili kong driver. Sumakay lang ako ng regular na taxi. Suot ko ang isang simpleng puting t-shirt, kupas na maong, at lumang rubber shoes. Walang bakas ng pagiging bilyonaryo sa itsura ko noong araw na iyon.
Ngunit pagdating ko sa tapat ng napakalaking wrought-iron gate ng aking Hacienda, kumunot ang aking noo.
Naka-wangwang ang gate. Wala ang mga security guards na binabayaran ko. Sa halip na tahimik at mapayapang paligid, umalingawngaw ang napakalakas na party music. Ang aking malawak na hardin ay napupuno ng mga mamahaling sasakyan—Porsche, BMW, Mercedes-Benz.
Paglakad ko papasok, mas lalo akong nagulat. May higanteng party tent, mga nagkikislapang chandeliers na isinabit sa mga puno, at isang mahabang buffet table na puno ng mga mamahaling pagkain at alak.
Sa gitna ng entablado, may isang malaking banner na nakasulat: “HAPPY 40TH BIRTHDAY, DONYA BRENDA! THE NEW QUEEN OF HACIENDA MONTES!”
Si Brenda ay ang maarte at ambisyosang asawa ng pinsan kong si Enrico.
Nagpupuyos ang galit sa dibdib ko, ngunit nanatili akong kalmado. Naglakad ako papunta sa gitna ng party para hanapin ang pinsan ko. Ngunit bago pa ako makalapit sa entablado, hinarang ako ng isang babaeng balot na balot ng alahas at nakasuot ng kumikinang na pulang gown. Si Brenda.
“Excuse me?!” mataray na sigaw ni Brenda, pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa na may matinding pandidiri. “Sino ka? At paano nakapasok ang isang hampaslupang magsasaka sa pamamahay ko?!”
Tumigil ang musika. Napatingin sa akin ang daan-daang bisita na pawang mga politiko, negosyante, at mga socialites.
“Pamamahay mo?” kalmado kong tanong. “Sigurado ka bang sa’yo ito?”
Tumawa nang nakakainsulto si Brenda. “Aba, matapang ang pulubing ‘to ah! Oo! Ang mansyong ito at ang buong hacienda ay niregalo sa akin ng asawa kong si Enrico para sa aking birthday! Kaya bago pa dumumi ang mamahaling damo ko sa mga sapatos mo, lumayas ka na! Guard! Ilabas niyo nga ang basurang ito!”
Lumapit ang dalawang bouncer na inarkila nila at akmang hahawakan ako sa braso.
“Subukan niyong hawakan ako at puputulin ko ang mga kamay niyo,” malamig ngunit nagbabantang boses ko na nagpatigil sa dalawang bouncer.
Sa kalagitnaan ng komosyon, lumabas mula sa loob ng aking mansyon si Enrico, may hawak na baso ng wine.
“Babe, anong nangyayari dito? Bakit may sumisigaw—”
Nang magtama ang aming mga paningin, nabitiwan ni Enrico ang baso ng wine. Basag ito sa marmol na sahig. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Ang kanyang mayabang na tindig ay biglang nanlambot. Nanginginig ang kanyang mga tuhod.
“A-Anton…” garalgal at halos walang boses na usal ni Enrico. “K-Kailan ka pa umuwi…?”
“Enrico, kilala mo ang dugyot na ‘to?!” mataray na tanong ni Brenda. “Sabihin mo nga sa mga guards na kaladkarin na ‘yan palabas! Nakakasira ng birthday ko eh!”
Hindi pinansin ni Enrico ang asawa. Patakbo siyang lumapit sa akin at pilit na hinawakan ang braso ko, sinusubukang ilayo ako sa karamihan. “Bro… p-pag-usapan natin ‘to sa loob. P-Parang awa mo na, nakakahiya sa mga bisita. Pagbibigyan kita kahit magkano, huwag mo lang sirain ang party ng asawa ko…”
Pumitik ang ugat ko sa leeg. Ako pa ngayon ang kailangang mag-adjust sa sarili kong bahay?
Hinawi ko ang kamay niya nang napakalakas. Umakyat ako sa entablado at kinuha ang mikropono mula sa nakatayong emcee.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” malakas kong anunsyo. Umaalingawngaw ang boses ko sa buong hacienda. “Pasensya na sa abala. Gusto ko lang magpakilala sa inyong lahat. Ako si Anton Montes. At ako ang TUNAY AT NAG-IISANG MAY-ARI ng Hacienda Montes.”
Kumalabog ang dibdib ng lahat. Napasinghap ang mga socialites. Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
“Ano?! Enrico, anong sinasabi ng pulubing ‘yan?!” namumulang sigaw ni Brenda, pilit na inaalog ang asawa. “Sabihin mo sa kanilang nagsisinungaling siya! Sa atin ang hacienda na ‘to, ‘di ba?!”
Yumuko si Enrico, umiiyak sa matinding kahihiyan. “S-Sorry, Brenda… Katiwala lang ako dito… Pinahiram lang niya sa akin ang pamamahala…”
Nalaglag ang panga ni Brenda. Ang mga kaibigan niyang kanina ay pumapalakpak sa kanya, ngayon ay nakatingin sa kanya nang may pang-aasar at pandidiri. Bistado ang kanilang pagiging social climber.
“Napakakapal ng mukha mong gamitin ang bahay ko, ang pera ko, at ang pangalan ko para magyabang sa mga taong hindi mo naman kaibigan, Enrico,” matigas kong sabi sa mikropono. “Binayaran kita nang maayos, pero ginawa mo akong tanga.”
Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking head of security at ang chief of police ng probinsya, na matalik kong kaibigan.
“I-lock niyo ang main gate,” utos ko sa aking mga tunay na security personnel na kararating lang sakay ng tatlong itim na SUV.
Pinalibutan ng mga armadong guwardiya ko ang buong party. Nagkagulo ang mga bisita, sumisigaw sa takot.
“Lahat ng bisita sa party na ito ay binibigyan ko ng eksaktong limang minuto para lumabas ng ari-arian ko! Kung hindi, lahat kayo ay sasampahan ko ng kasong Trespassing!” sigaw ko.
Nag-unahan ang mga nagmamagaling na politiko at mayayaman papunta sa kanilang mga sasakyan. Ni hindi na nila nagawang magpaalam kay Brenda. Sa loob ng ilang minuto, nawala ang lahat ng kinang at kayabangan ng party.
Naiwan si Enrico at Brenda na nakaluhod sa damuhan. Umiiyak si Brenda habang sinisisi ang kanyang asawa, at si Enrico naman ay nagmamakaawa sa aking paanan.
“Anton! Insan! Parang awa mo na, huwag mo kaming ipakulong! May mga anak kami!” hagulgol ni Enrico.
“Sana inisip mo ‘yan bago mo nakawin ang pera ko at angkangkinin ang pamamahay ko,” malamig kong sagot.
Dumating ang mga pulis at pinusasan sina Enrico at Brenda. Sinampahan ko sila ng kasong Qualified Theft, Estafa, at Trespassing. Ipinakumpiska ko rin ang lahat ng mga pekeng alahas at bag ni Brenda na binili gamit ang perang ninakaw ni Enrico mula sa pondo ng hacienda.
Sila na nag-aastang mga hari at reyna ng aking kastilyo ay lumabas ng aking gate nang nakayuko, nakaposas, at walang-wala. Bumalik ang kapayapaan sa Hacienda Montes, at sa gabing iyon, natulog ako nang mahimbing sa sarili kong mansyon, malayo sa mga linta at mapagpanggap.
