BISTADO SA RADYO: Ang UV Driver na Akala Nila ay Mahina, May Nakatagong Alas Pala!

Isang ordinaryong biyahe ang nauwi sa tensyon nang harangin ng mga tiwaling pulis ang sasakyan ni Mang Rodel. Akala nila ay madali nilang makokotongan ang driver na ito, ngunit hindi nila alam ang madilim at matapang na nakaraan na dala-dala niya sa kanyang sling bag. Panoorin kung paano nanginginig ang mga kamay ng mga opisyal nang marinig ang boses na lumabas sa lumang radyo ni Mang Rodel!

Maagang umarangkada ang UV express ni mang rodel. Kalahati pa lang ng araw, pero ramdam na niya ang init at bigat ng trapik sa kahabaan ng highway. Sa salamin, nakikita niya ang mga pasaherong tahimik lang—may estudyanteng nakayuko sa cellphone, may nanay na karga ang bata, may lalaking naka-uniform na halatang pagod na galing night shift.

“Kuya, makakahabol po ba tayo?” tanong ng isang pasahero, kabado.
“Oo, ma’am. Basta wag lang tayong maipit sa checkpoint,” sagot ni mang rodel, pilit ngumingiti.

Pero parang sinadya ng tadhana. Sa unahan, may cones, may ilaw, at may apat na pulis na nakaharang. Kumaway ang isang matipunong officer, sabay turo sa gilid.
“UV! Tabi!”

Napatigil si mang rodel. “Good morning po, sir. Ano pong violation?”
“Baba ka muna,” malamig na utos ng pulis. “May report na colorum tong unit mo.”
Nagulat ang mga pasahero. “Ay kuya, colorum?” bulong ng nanay sa likod, hawak ang anak.

“Sir, may prangkisa po ‘to. Kumpleto papel,” sagot ni mang rodel. Kinuha niya ang folder sa dashboard—OR/CR, prangkisa, ID ng operator.

Pero hindi pa man nabubuklat, dinampot ng pulis ang folder at binuklat nang parang naghahanap ng mali. “Aba, bakit ka nagmamadali? May tinatago ka?”
“Wala po. May biyahe po ako. May mga pasahero.”

Lumapit ang isa pang pulis, nakangisi. “Daming dahilan. Kung ayaw mo ma-impound, alam mo na.”

Doon nanigas ang panga ni mang rodel. Maraming beses na niyang narinig ang linyang ‘yon. Pero ngayon, may mga taong umaasa sa kanya sa loob ng sasakyan—lalo na yung batang may lagnat na nakasandal sa nanay, nanginginig.
“Sir, hindi po ako nagbibigay ng lagay,” mahinahon pero matatag niyang sabi.
Biglang nagbago ang mukha ng pulis. “Ha? Matapang ka ah. Sige, hold natin ‘to.”
Nagsimulang mag-ingay ang mga pasahero. “Kuya, paano na kami?” “Ma-late na ako!” “May sakit yung bata!”

“Wag kayong makialam!” sigaw ng pulis sa kanila. “Bawal bumaba!”

Kinuha ng pulis ang susi sa ignition. Parang may kinalabog sa dibdib ni mang rodel—hindi dahil sa takot, kundi sa pagkapahiya sa harap ng mga inosenteng tao.
Dahan-dahan siyang huminga. Sa bulsa ng kanyang sling bag, may lumang handheld radio siyang lagi niyang dala—hindi pang-porma. Para ‘yon sa emergency.
Tinignan niya ang pulis. “Sir, pwede po akong tumawag? May pasahero po kaming may sakit.”

“Tumawag ka. Kahit kanino,” pang-iinsultong sagot ng pulis. “Wala kang magagawa.”

Doon pinindot ni mang rodel ang radio, at sa unang pagkakataon, nanginginig ang boses niya habang bumubulong: “Base… base… rodel ito. kailangan ko ng tulong.”
At ang sagot na dumating, hindi boses ng dispatcher ng UV.
Kundi boses na matigas, malinaw, at nakakatindig-balahibo: “Received, rodel. police regional office operations center ito. anong sitwasyon?” …

Nanlaki ang mga mata ng pulis na may hawak ng susi. Nagkatinginan ang apat na opisyal, ang kani-kanilang mga ngisi ay mabilis na napalitan ng pagtataka at kaba. Hindi ito ang karaniwang frequency ng mga UV driver.

“Rodel, report status,” ulit ng boses sa radyo—isang boses na pamilyar sa sinumang nasa serbisyo. “General Santos ito. Bakit ka naka-patch sa main line?”

Dahan-dahang tumingin si Mang Rodel sa pulis na kanina lang ay nangingikil. “Sir, eto po… hinaharang po kami sa Highway 7. Sinasabing colorum kahit kumpleto ang papel. May pasyenteng bata po rito, kailangang makarating sa ospital.”

“Anong unit ‘yan? Ibigay mo ang badge numbers ng mga apprehending officers,” utos ng nasa kabilang linya.

Hindi lang basta driver si Mang Rodel. Siya ay isang retired Master Sergeant ng Intelligence Group na piniling mamuhay nang tahimik matapos ang deka-dekadang serbisyo. Ang sling bag na akala ng mga pulis ay paglalagyan ng “kotong” ay naglalaman pala ng kanyang lumang service radio at ang kanyang honorary badge.

“Ser… Sergeant?” nauutal na tanong ng nakatayo sa pinto ng UV.

“Ibigay mo ang susi,” mahinahong sabi ni Mang Rodel, pero ang kanyang mga mata ay kasing-talim na ng kidlat. “Ngayon na.”

Hindi na nakapaghintay ang mga pulis. Sa loob ng limang minuto, isang itim na SUV ang huminto sa likod ng UV Express. Bumaba ang isang opisyal na may mataas na ranggo—ang mismong datihang kasamahan ni Mang Rodel.

• Ang Pagkahiya: Ang apat na pulis na nag-angas kanina ay sabay-sabay na nag-salute, nanginginig ang mga kamay habang pilit na itinatago ang kanilang mga mukha sa mga pasaherong kanina lang ay binulyawan nila.

• Ang Hustisya: Agad na kinumpiska ang kanilang mga badge at baril. “Sa opisina tayo magpaliwanag,” deklara ng dumatings na opisyal.

• Ang Paglalakbay: Ibinalik kay Mang Rodel ang kanyang susi at folder.

Bumalik si Mang Rodel sa driver’s seat. Hingal na hingal pa rin ang nanay na karga ang maysakit na bata, pero may luha ng pasasalamat sa kanyang mga mata.

“Ayos na po, ma’am. Ihahatid ko na kayo sa tapat ng ospital,” sabi ni Mang Rodel habang ini-start ang makina.

Nagpalakpakan ang mga pasahero. Ang “mahinang” driver na akala ng marami ay madaling tapakan, ay siya palang naging mitsa ng katarungan sa gitna ng kalsada. Muling umarangkada ang UV Express, dala ang aral na hindi lahat ng nakayuko ay sumusuko—ang iba ay nagmamasid lang pala.