ANIM NA BUWAN NANG “PATAY” ANG ANAK KO—NGUNIT NANG HINDI AKO UMINOM NG GAMOT, NARINIG KO ANG BOSES NIYA SA SIKRETONG KWARTO NG ASAWA KO!
(PART 1) Anim na buwan na ang nakalipas nang gumuho ang buong mundo ko. Namatay ang 5-anyos kong anak na si Leo sa isang sunog sa aming resthouse. Sunog na sunog ang bangkay na nakuha nila kaya ipina-kremato agad ito ng asawa kong si Anton. Simula noon, nagkaroon ako ng matinding depresyon.
Naging napakabuting asawa ni Anton. Para tulungan akong gumaling, kinuha niya ang matalik kong kaibigan na si Dr. Sandra, isang sikat na psychiatrist, para maging live-in therapist ko sa mansyon.
Araw-araw, binibigyan ako ni Sandra ng mga malalakas na gamot at sleeping pills. “Inumin mo ‘yan, Marina. Para makalimutan mo ang sakit at hindi ka na mag-hallucinate,” laging malambing na sabi ni Sandra. Dahil sa gamot, lagi akong tulog, lutang, at nawawalan ng tamang pag-iisip. Palagi raw akong nagsasalita mag-isa, kaya inihahanda na ni Anton ang mga papeles para ideklara akong “Mentally Incapacitated” upang siya na ang humawak ng aking bilyun-bilyong kumpanya.
Ngunit isang gabi, aksidenteng nahulog ang tableta ng gamot ko sa ilalim ng kama nang hindi nakikita ni Sandra. Nagpanggap na lang akong ininom ito at natulog.
Pagsapit ng alas-dos ng madaling araw, malinaw na malinaw ang isip ko dahil wala akong nainom na gamot. Bigla akong nakarinig ng mahinang boses na umiiyak mula sa study room ni Anton. Dahan-dahan akong bumangon at naglakad patungo roon.
Naka-awang ang pinto. Sa ibabaw ng lamesa ni Anton, may isang walkie-talkie (baby monitor) na nakabukas. Mula rito, narinig ko ang isang boses na nagpatigil sa pagtibok ng puso ko.
“Daddy… gutom na po ako… Gusto ko na pong makita si Mommy…”
Boses iyon ni Leo! Ang anak kong anim na buwan nang patay!
Nanginginig ang buong katawan ko. Pumasok si Anton sa study room, may dalang kape, kasunod si Dr. Sandra na nakasuot lang ng manipis na nightgown. Naghalikan silang dalawa sa harap ng mesa bago kinuha ni Anton ang walkie-talkie.
“Tumahimik ka diyan, bata ka! Matulog ka na kundi papaluin na naman kita!” malupit na bulyaw ni Anton sa radyo bago ito pinatay.
Napaiyak si Sandra habang nakangisi. “Hanggang kailan ba natin itatago ang batang ‘yan sa soundproof bunker sa ilalim ng wine cellar, Anton? Naiinip na ako! Idineklara mo na siyang patay matapos nating sunugin ang bangkay ng ibang bata sa resthouse, pero buhay pa rin siya!”
Hinaplos ni Anton ang buhok ng kabit niya. “Kunting tiis na lang, Mahal. Bukas sa Board Meeting, pipirmahan na ng Hukom ang papeles na baliw na si Marina. Ipapasok na natin siya sa mental hospital at mapapasaatin na ang buong kumpanya niya. Pagkatapos nun, ipapadala na natin ang batang ‘yan sa sindikato sa ibang bansa para wala nang makakita sa kanya habambuhay.”
Halos sumabog ang dibdib ko sa narinig ko. Hindi ako baliw! Pinapatay nila ang isip ko gamit ang gamot, at itinago nila ang anak ko sa ilalim ng sarili kong bahay para pilitin akong isuko ang yaman ko!
Gustong-gusto kong sumugod at patayin silang dalawa gamit ang sarili kong mga kamay, ngunit alam kong matatalo ako. Kailangan kong maging matalino. Kailangan kong iligtas ang anak ko sa paraang masisira nang tuluyan ang buhay ng dalawang demonyong ito.
(PART 2) Kinabukasan, habang nasa labas sina Anton at Sandra para asikasuhin ang mga papeles ng kumpanya, palihim akong bumaba sa wine cellar. Gamit ang code ni Anton na nakita ko sa CCTV ng bahay, nabuksan ko ang sikretong pinto.
Sa loob ng madilim at malamig na bunker, nakita ko ang anak kong si Leo. Payat na payat siya, madumi, at nakagapos ang isang paa sa kama. Umiyak siya nang malakas nang makita ako. Niyakap ko siya nang napakahigpit. “Mommy, akala ko patay na po kayo… sabi ni Daddy patay na raw kayo,” hagulgol ng anak ko.
Sila pa ang may ganang sabihin na patay na ako! Ipinaliwanag ko kay Leo na kailangan niyang magtiis ng ilang oras pa, at ililigtas ko siya mamayang gabi. Nagkabit ako ng hidden camera sa loob ng bunker na direktang naka-link sa cellphone ko.
Gabi ng Annual Board Meeting sa pinakamalaking conference hall ng kumpanya ko. Puno ang kwarto ng mga bilyonaryong investors, media, at mga abogado. Nakaupo ako sa isang wheelchair, nagpapanggap na lutang at nakatitig lang sa kawalan.
Tumayo si Anton sa harap ng lahat, hawak ang mikropono. Nagpupunas siya ng pekeng luha. “Mga kaibigan, napakasakit man, ngunit opisyal nang idineklara ni Dr. Sandra na hindi na kayang pamahalaan ng asawa kong si Marina ang sarili niya dahil sa pagkabaliw matapos mamatay ang aming anak. Bilang asawa niya, ako na ang tatayong bagong CEO—”
“Sino ang nabaliw, Anton?”
Isang malamig at buong boses ang umalingawngaw sa buong conference hall. Natahimik ang lahat.
Dahan-dahan, tumayo ako mula sa wheelchair. Itinuwid ko ang aking likod at tinitigan si Anton nang kasing-talim ng patalim. Wala ni isang bakas ng pagkabaliw sa mga mata ko.
Nanigas si Anton. Nalaglag ang panga ni Dr. Sandra.
“M-Marina?! A-Anong ginagawa mo? Upo ka diyan, inaatake ka na naman ng delusyon mo!” nanginginig na sigaw ni Anton, pilit na pinapakalma ang mga naguguluhang board of directors.
Ngumisi ako nang nakakakilabot. “Delusyon? Subukan nating tingnan kung delusyon lang ang makikita ninyo sa screen.”
Pinindot ko ang remote control. Sa malaking projector ng conference room, nag-live broadcast ang hidden camera na inilagay ko sa bunker! Kitang-kita ng buong bansa ang madilim na kwarto at ang umiiyak na 5-anyos na bata.
“Leo?!” sigaw ng isa sa mga board of directors na ninong ng anak ko. “Buhay ang bata?!”
Nag-play din ang audio recording ng pag-uusap nina Anton at Sandra kagabi tungkol sa panununog ng bangkay ng ibang bata, paglalason sa akin gamit ang mga gamot, at ang plano nilang ibenta ang anak ko sa sindikato!
Nagkagulo ang buong hall! Nag-flash ang mga camera at nagsigawan ang mga tao sa matinding galit!
“HINDI! Peke ‘yan! AI ‘yan!” nagwawalang tili ni Dr. Sandra habang paatras nang paatras, pawis na pawis sa matinding takot.
Ngunit saktong pagkasabi niya noon, bumukas ang malaking pinto ng conference room. Pumasok ang mga NBI agents… at akay-akay ng isang pulis ang anak kong si Leo na ngayon ay ligtas na! Tumakbo si Leo at umiiyak na yumakap sa mga binti ko.
“Mommy!” sigaw niya. Niyakap ko ang anak ko habang umiiyak ang mga tao sa loob ng hall.
Nalaglag si Anton sa sahig, nanginginig na parang inatake sa puso sa sobrang gulat at takot. Napasalampak si Sandra, humahagulgol dahil alam niyang tapos na ang buhay nila.
“Inaresto namin kayo sa salang Kidnapping, Child Abuse, Falsification of Public Documents, at Frustrated Murder!” bulyaw ng hepe ng NBI.
Pinusasan sina Anton at Sandra. “Marina! Patawarin mo ako! Ginamit lang ako ni Sandra!” iyak ni Anton habang nakaluhod.
“Anong ako?! Ikaw ang nagkulong sa sarili mong anak, demonyo ka!” ganting sigaw ni Sandra sabay dura sa mukha ni Anton.
Tinalikuran ko sila habang kinakaladkad sila palabas. “Dalhin niyo na ang mga halimaw na ‘yan. Tiyakin ninyong hindi na sila makakakita ng sikat ng araw.”
Napatunayan nila na maaari mong linlangin ang mundo at subukang sirain ang isip ng isang babae. Ngunit kapag ginalaw mo ang anak ng isang ina, magigising ang pinakanakakatakot na halimaw na handang magpadala sa iyo sa impyerno.
