Ang alaga kong ahas ay nagiging kakaiba nitong mga nakaraang araw. Kagabi, bigla itong tumanggi sa pagkain. Hindi lang iyon—tuwing gabi, nakahiga itong tuwid na tuwid at dumidikit sa akin habang natutulog.

Sa isip ko, “Lumalaki na talaga ang batang ito, marunong na ring maglambing.”

Kinuhaan ko ito ng larawan at ipinadala sa kaibigan kong beterinaryo para ipagmalaki.

Ngunit halos mabitawan niya ang telepono sa sobrang gulat. Nagpadala siya ng voice message, nanginginig ang boses:

“Gaga ka ba?! Hindi ‘yan lambing! Tinatantiya niya ang katawan mo! Tumakbo ka!”

Ako si Lia Santos, isang ordinaryong office worker sa Maynila, namumuhay ng paulit-ulit sa pagitan ng trabaho at bahay.

Ang tanging hindi normal sa buhay ko ay ang alaga kong si Itim Lakan — isang Burmese python na halos limang metro ang haba.

Inalagaan ko siya mula pa noong kasing kapal lang siya ng lapis.

Ngayon, anim na taon na ang lumipas.

Tahimik siya, hindi kailanman nanakit ng tao. Kadalasan, nakapulupot lang siya sa glass terrarium sa sala, parang isang buhay na estatwa.

Tuwing uuwi ako, binubuksan ko ang lalagyan niya.

“Lakan.”

Dahan-dahan siyang gumagalaw, inilalabas ang dila, at dumikit sa akin nang malamig ang katawan.

Parang miyembro na siya ng pamilya ko.

Pero nitong mga araw, may mali.

Tumigil siyang kumain.

Hindi niya pinansin kahit ang paborito niyang pagkain.

Inisip ko baka may sakit siya, pero normal ang temperatura at halumigmig.

Kaya pinili kong obserbahan muna siya.

Ngunit isang gabi…

Habang natutulog ako sa maliit kong apartment sa Quezon City, narinig ko ang pamilyar na kaluskos.

“Sssshhh… ssshh…”

Umakyat siya sa kama.

Pero iba.

Hindi siya kumulot.

Tuwid siyang nakadikit sa katawan ko, parang sinusukat ako.

Natatawa pa ako noon.

“Good night, Lakan.”

Hindi ko alam na may isang tao na sa kabilang linya ng telepono, nag-panic na nang makita ang litrato ko.

Kinabukasan, bumalik siya sa terrarium na parang walang nangyari.

Pero hindi ako mapakali.

Nag-leave ako sa trabaho at nagpadala ng video kay Dr. Carlo Reyes, kaibigan kong beterinaryo sa University of the Philippines Veterinary Clinic.

Pagkatapos niyang mapanood, agad siyang tumawag.

“Lia… kailangan mong bantayan ‘yan.”

Nanginginig ang boses niya.

“Yung ginagawa niya sa gabi… hindi normal.”

Kinuwento ko ang tungkol sa “tuwid na pagkakahiga” niya sa akin.

Tahimik siya nang ilang segundo.

“Walang ahas na ganyan kumilos.”

“Kung ginagawa niya ‘yan… hindi na lang basta hayop ‘yan.”

Kinagabihan, gaya ng dati, umuwi ako.

Hindi siya kumain.

Tumingin siya sa akin nang matagal.

Pagkatapos, gumapang siya papunta sa kama ko.

Tuwid.

Mabigat.

Nakadikit sa katawan ko.

Pero sa pagkakataong ito, hindi ako nakatulog.

Binuksan ko ang cellphone ko para kunan siya ng larawan.

Biglang nagbago ang lahat.

Parang nabasag ang katahimikan.

Ang katawan niya ay nagsimulang manginig.

Hindi lang basta galaw.

Parang nagkakalas ang anyo niya.

Unti-unting nalaglag ang mga kaliskis niya na parang abo.

Tumayo ako.

“Lakan?!”

Ang mahaba niyang katawan ay lumiit, umikot, nagbago.

Hanggang sa…

Isang kamay ng tao ang lumitaw.

Natigilan ako.

Sa kama ko, wala na ang ahas.

Isang lalaki ang naroon.

Matangkad. Maputi ang balat. Maitim ang buhok. At mga matang malalim at hindi mabasa.

“Sa wakas…”

Malalim ang boses niya.

“Bumalik na ako.”

Umatras ako.

“Sino ka?!”

Tumitig siya sa akin.

“Lakan.”

Hindi ako makapaniwala.

“Imposible…”

Lumapit siya.

Dahan-dahan.

“Anim na taon akong nasa tabi mo.”

“Hinawakan mo ako. Niyakap. Pinatulog.”

“Akala mo alaga mo lang ako?”

Nanlamig ako.

“Minamanmanan mo ako?!”

Umiling siya.

“Hindi.”

“Nakulong ako sa anyong iyon.”

“At ikaw… ang nagpanatili sa akin.”

“Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan…”

Lumapit siya lalo.

Halos magkadikit na kami.

“Hindi na kita gustong iwan.”

Natigil ang mundo ko.

Sa labas, tumawag si Dr. Reyes, sumisigaw:

“LIA! TUMAKBO KA!”

Pero hindi ako makagalaw.

Dahil ang nasa harap ko ay hindi na hayop…

Hindi rin tao sa ganap na anyo.

Kundi isang nilalang na natutong manatili dahil sa akin.

Hinaplos niya ang pisngi ko.

Malamig.

Ngunit hindi na nakakatakot.

“Wag kang matakot.”

Mahina ang boses niya.

“Matututo akong maging tao…”

“Para lang sa’yo.”

At sa gabing iyon sa Maynila, sa isang maliit na apartment sa Quezon City, ang dating alaga kong ahas ay naging isang lalaki…

na hindi na gustong lumayo sa akin kailanman.