Noong araw na gusto ko nang makipaghiwalay, biglang sumulpot sa pinto ko ang isang makapangyarihang lalaki.

At ang unang sinabi niya ay nagpatigil sa buong apartment…

 

Noong maospital ako sa Cebu matapos mabangga ng isang jeepney, hindi ang boyfriend ko ang unang nakaalam ng nangyari.

 

Kundi ang intern nurse na kasama ko sa kuwarto.

Habang pinapalitan niya ang benda ko, nag-scroll siya sa TikTok at napangiti.

 

— Ate, ang gwapo naman nitong sikat na doktor na ’to.

 

Hindi ko sinasadyang mapatingin sa screen.

 

At agad nanlamig ang puso ko.

 

Sa video, ang pinakasikat na orthopedic surgeon ng Saint Rafael Private Hospital — si Miguel Alejandro — ay marahang inaayos ang gown ng aktres na si Sofia Reyes sa red carpet.

 

Napakalambing ng tingin niya rito.

 

Tinglang hindi ko kailanman nakita para sa akin.

 

At si Miguel Alejandro…

 

Ay boyfriend ko.

 

01

 

Pinatay ko ang cellphone ko.

 

Malakas ang ulan sa labas.

 

Humahalo ang amoy ng antiseptic sa tunog ng ulang humahampas sa bintana, dahilan para lalo akong mahilo.

 

Mabigat ang plaster sa binti ko.

 

Sabi ng doktor, kailangan kong manatili sa ospital nang hindi bababa sa sampung araw.

 

Pero sa loob ng tatlong araw…

 

Hindi man lang alam ni Miguel ang nangyari sa akin.

 

O baka naman…

 

Wala talaga siyang pakialam.

 

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

 

Pangalan niya ang nasa screen.

 

Matagal ko muna itong tinitigan bago sinagot.

 

— Nasaan ka?

 

Mababa ang boses niya, may halong pagod na pamilyar na sa akin.

 

Humawak ako sa baso ng tubig at kalmadong sumagot.

 

— Nasa Bacolod ako. Business trip.

 

Tahimik siya nang dalawang segundo.

 

Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:

 

— Isabella.

 

Natigilan ako.

 

— Tumingin ka sa pinto.

 

Mahigpit kong napisil ang kumot.

 

Dahan-dahan akong napatingin pataas.

 

Nakatayo si Miguel sa pintuan ng hospital room.

 

Hindi pa niya naaalis ang puting coat niya.

 

Bahagyang magulo ang buhok niya dahil sa ulan.

 

Madilim ang mukha niya sa galit.

 

Biglang natahimik ang lahat ng tao sa kuwarto.

 

Mabilis siyang lumapit sa akin.

Tumigil ang tingin niya sa plaster ng binti ko.

 

Naghigpit ang panga niya.

 

— Bakit hindi mo sinabi sa akin na naaksidente ka?

 

— Bakit hindi ka pumunta sa ospital ko?

 

— Bakit mo ako pinagsinungalingan?

 

Matagal ko siyang tinitigan bago ako mapait na natawa.

 

— Busy kasi si Dr. Miguel.

 

Bahagya siyang natigilan.

 

Dahil siya mismo ang paulit-ulit na nagsabi sa akin noon:

 

“Huwag mo akong istorbohin sa lahat ng bagay.”

 

“Wala akong oras para sa mga childish na tampo mo.”

 

“Isabella, puwede bang maging mature ka?”

 

Kaya ngayon…

 

Talagang naging mature na ako.

 

Ako ang tumawag ng ambulansya.

 

Ako ang pumirma sa operation papers.

 

Ako ang nag-asikaso sa sarili ko.

 

At tiniis ko ang sakit nang mag-isa.

 

Hindi na kita inistorbo.

 

Umupo si Miguel sa harap ko.

 

Mas mahina ang boses niya ngayon.

 

— Galit ka pa rin ba dahil sa nangyari noon?

 

Napatingin ako sa bintana.

 

Siyempre galit pa rin ako.

 

Ikatlong anniversary namin iyon.

 

Isang buwan kong inagahan ang reservation sa Cebu Yacht Club.

 

Unang beses niyang nangakong uuwi siya nang maaga para sa akin.

 

Pero pagka-serve pa lang ng pagkain…

 

Tumawag si Sofia Reyes.

 

At agad siyang tumayo.

 

Isa lang ang sinabi niya:

 

— Masakit ang likod ni Sofia sa event. Kailangan ko siyang puntahan.

 

Mag-isa akong naiwan sa ilalim ng candlelight at violin music nang halos dalawang oras.

 

At nang oras na ng bayaran…

 

Doon ko lang nalaman na naiwan pa niya ang wallet niya.

 

Mag-isa akong naglakad pauwi sa ilalim ng ulan.

 

Hanggang sa mabangga ako ng motorsiklo sa Ayala intersection.

 

02

 

— Pasyente ko si Sofia.

 

Hinimas ni Miguel ang sentido niya.

 

— Sana maintindihan mo naman ako.

 

Natawa ako.

 

Iyon na naman.

 

Kapag sumasakit ang likod ni Sofia, iniiwan niya ako.

 

Kapag hindi makatulog si Sofia, buong gabi niya itong kino-comfort sa video call.

 

Kapag inaatake ng bashers si Sofia, kinakansela niya ang pahinga niya para puntahan ito sa set.

 

Pero ako?

 

Noong nilagnat ako nang halos forty degrees, tatlong beses akong tumawag sa kanya.

 

Ang reply lang niya:

 

“Uminom ka ng gamot.”

 

Noong ilang linggo akong hindi makatulog matapos akong manakawan sa Manila…

 

Sinabi niya:

 

— Isabella, orthopedic surgeon ako, hindi psychiatrist.

 

Kahit birthday ko…

 

Pasta lang na luto niya ang hinihingi ko.

 

Pero sinabi pa rin niya:

 

— Pagod ako. Huwag ka nang dumagdag.

 

Akala ko noon…

 

Kapag naging mas mabait ako…

 

Mas understanding…

 

Mas mamahalin niya ako.

 

Pero mali pala ako.

 

Kapag mahal ka talaga ng isang lalaki…

 

Hindi ka niya hahayaang masanay sa pag-iisa.

 

Matagal na nakatitig si Miguel sa plaster ko.

 

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:

 

— I’m sorry.

 

Nagulat ako.

 

Dahil sa loob ng tatlong taon…

 

Ngayon lang siya unang humingi ng tawad.

 

Pero huli na ang lahat.

 

03

 

Kinahapunan, si Miguel mismo ang nag-asikaso ng discharge ko.

 

Buong biyahe pauwi sa condo namin sa Makati, halos hindi kami nag-usap.

 

Hanggang sa buksan ko ang compartment sa harap para kumuha ng tissue.

 

At may nahulog na pulang lipstick.

 

Biglang nanigas ang hangin sa loob ng sasakyan.

 

Nakita iyon ni Miguel.

 

Bahagyang nag-panic ang mukha niya.

 

— Kay Sofia ’yan.

 

Mapait akong natawa.

 

Siyempre kay Sofia iyon.

 

Sino pa bang babaeng madalas sumakay sa tabi niya?

 

Tahimik kong ibinalik ang lipstick.

 

Kalmado akong nagsalita:

 

— Pakibalik na lang sa kanya.

 

Matagal niya akong tinitigan.

 

Pagkatapos ay mahina niyang tinanong:

 

— Hindi ka na ba talaga galit?

 

Tumingin ako sa mabigat na trapiko sa labas.

 

At marahang sumagot:

 

— Pagod na ako.

 

Pagdating namin sa condo…

 

Bihira lang mangyari pero pumasok si Miguel sa kusina para magluto.

 

Kumalat ang amoy ng chicken soup sa buong bahay.

 

Habang nakaupo ako sa sofa na may tungkod, pakiramdam ko bahagyang lumambot ulit ang puso ko.

 

Hanggang sa tumunog ang doorbell.

 

Binuksan iyon ni Miguel.

 

At naroon si Sofia Reyes.

 

Naka-puting cap, sunglasses, at may dalang basket ng prutas.

 

Pagkakita sa akin ay agad siyang ngumiti.

 

— Ate Bella, nabalitaan kong naaksidente ka. Nag-alala ako kaya dumaan ako.

 

Pagkatapos ay dire-diretso siyang pumasok na parang siya ang may-ari ng condo.

 

Kinuha pa niya ang sariling tsinelas niya sa shoe cabinet.

 

Mahigpit kong nahawakan ang tungkod ko.

 

Hindi nagpaliwanag si Miguel.

 

Hindi rin niya ito pinigilan.

 

Naamoy ni Sofia ang sopas at masayang nagsalita:

 

— Diyos ko, ang tagal ko nang hindi nakakakain ng luto ni Miguel.

 

Parang may kutsilyong tumarak sa dibdib ko.

 

Napatingin ako kay Miguel.

 

Pero umiwas siya ng tingin.

 

At sa sandaling iyon…

 

Naintindihan ko na.

 

May mga relasyon na kahit walang opisyal na pagtataksil…

 

Matagal nang lumalagpas sa hangganan.

 

04

 

Tahimik ang condo matapos umalis ni Sofia.

 

Tumayo si Miguel sa harap ko.

 

Sa wakas ay nagsalita siya.

 

— Huwag ka nang mag-isip ng kung anu-ano.

 

Matagal ko siyang tinitigan bago ako nagtanong:

 

— Miguel… mahal mo ba siya?

 

Biglang nanahimik ang buong paligid.

 

Kumunot ang noo niya.

 

— Nagsisimula ka na naman.

 

Biglang nanlamig ang puso ko.

 

Kahit isang simpleng “hindi”…

 

Hindi niya kayang sabihin.

 

Biglang umilaw ang cellphone niya.

 

Pangalan ni Sofia ang nasa screen.

 

Agad niya itong sinagot.

 

Nanginginig ang boses ni Sofia sa kabilang linya.

 

— Miguel… may mga taong kumukuha ng picture sa labas ng bahay ko… natatakot ako…

 

Agad kinuha ni Miguel ang jacket niya at tumayo.

 

Tinitigan ko siya.

 

— Pupunta ka na naman?

 

Hindi siya makatingin sa akin.

 

— Delikado siya ngayon.

 

Natawa ako.

 

Natawa hanggang mamula ang mga mata ko.

 

— Ako ba… hindi delikado?

 

Natigilan siya.

 

Tumayo ako gamit ang tungkod.

 

Diretso ko siyang tiningnan.

 

Paos ang boses ko.

 

— Miguel Alejandro.

 

— Kapag lumabas ka ng pintuang ’yan ngayong gabi…

 

— Tayo na ang matatapos.

 

Tahimik ang buong condo.

 

Rinig na rinig ang ulan sa labas ng balcony.

 

Ilang segundong hindi gumalaw si Miguel.

 

Naririnig pa rin ang pag-iyak ni Sofia sa cellphone.

 

At pagkatapos…

 

Tumalikod pa rin siya at binuksan ang pinto.

 

Pero sa mismong sandaling iyon—

 

“TING!”

 

Bumukas ang elevator.

 

May isang lalaking naka-itim na suit ang naglakad papunta sa hallway.

 

May dalawang bodyguard sa likod niya.

 

Huminto siya sa harap ng condo namin.

 

Malamig ang tingin niyang tumitig kay Miguel.

 

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita:

 

— Nandito ba si Isabella Monteiro?

 

Natigilan ako.

 

Dahil ang lalaking iyon…

 

Ay si Mateo Monteiro.

 

Ang kapatid ko sa ama na walong taon nang nawawala.

 

At ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking kumpanya sa buong Pilipinas — ang Monteiro Holdings.

Natigilan si Miguel.

Kitang-kita ko kung paano unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya habang nakatitig kay Mateo Monteiro.

Parang ngayon lang niya napagtanto na may bahagi ng buhay ko na hindi niya kailanman sinubukang alamin.

Tahimik na lumapit si Mateo sa akin.

Agad niyang napansin ang plaster sa binti ko at ang tungkod na hawak ko.

Biglang tumalim ang tingin niya.

— Sino ang may gawa nito?

Mababa ang boses niya pero sapat para manlamig ang buong hallway.

Hindi ako agad nakasagot.

Walong taon ko siyang hindi nakita.

Walong taon mula nang iwan ko ang mansyon ng Monteiro sa Taguig at piliing mamuhay nang mag-isa dahil sa galit ko sa pamilya ng ama ko.

Akala ko… wala nang maghahanap sa akin.

Pero ngayon, heto si Mateo.

Mas matangkad.

Mas malamig.

At mas makapangyarihan kaysa dati.

Mahigpit niyang hinawakan ang balikat ko.

— Bella… bakit hindi mo sinabi sa amin na nawawala ka?

Bahagyang nanginig ang labi ko.

— Akala ko wala namang may pakialam.

Biglang nagdilim ang mukha ni Mateo.

— Sinong nagsabi niyan?

Tahimik akong napaiwas ng tingin.

Sa likod ko, nagsalita si Miguel.

— Siya ba ang kapatid mo?

Malamig na tumingin si Mateo sa kanya.

— At ikaw?

Sandaling natahimik si Miguel bago sumagot.

— Boyfriend niya ako.

Hindi ko alam kung bakit…

Pero nang marinig ko ang salitang iyon, parang may kung anong bumigat sa dibdib ko.

Dahil ngayong gabi ko lang naramdaman na baka…

Hindi ko na gustong maging girlfriend niya.

Tumingin si Mateo sa akin.

— Totoo ba?

Matagal akong hindi nakapagsalita.

Pagkatapos ay marahan kong sinabi:

— Ex-boyfriend.

Parang bumagsak ang hangin sa paligid namin.

Napahigpit ang hawak ni Miguel sa cellphone niya.

— Isabella…

Pero hindi ko na siya tiningnan.

Lumapit si Mateo at marahang kinuha ang tungkod ko.

— Uuwi ka sa akin.

Agad akong umiling.

— Mateo, ayoko nang bumalik sa pamilyang iyon.

Malungkot siyang ngumiti.

— Hindi na iyon ang dating tahanan na iniwan mo.

Tumahimik siya sandali bago marahang nagsalita:

— Patay na si Papa.

Parang may humampas sa dibdib ko.

Nanigas ako.

— Ano?

— Two years ago. Heart attack.

Nanghina ang tuhod ko.

Hindi ko alam kung bakit biglang nangilid ang luha ko.

Galit ako sa ama ko.

Galit na galit.

Pero sa loob ng walong taon…

Hindi ko man lang nalaman na wala na pala siya.

Napayuko ako.

Tahimik na pumatak ang luha ko sa sahig.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

May marahang yumakap sa akin.

Si Mateo.

— Hinanap kita araw-araw, Bella.

Paos ang boses niya.

— Hindi mo lang alam.

05

Kinabukasan, umalis ako sa condo ni Miguel.

Hindi niya ako pinigilan.

O baka hindi niya alam kung paano ako pipigilan.

Tahimik lang siyang nakatayo habang isinasakay ng mga bodyguard ni Mateo ang mga gamit ko sa sasakyan.

Bago ako sumakay, bigla niya akong tinawag.

— Isabella.

Huminto ako pero hindi lumingon.

Mahina siyang nagsalita.

— Mahal kita.

Napapikit ako.

Kung noon niya sinabi iyon…

Baka pinatawad ko pa siya.

Pero may mga pusong kapag napagod nang sobra…

Hindi na kayang bumalik sa dati.

Marahan akong sumagot:

— Pero hindi mo ako piniling mahalin sa tamang paraan.

Pagkatapos noon, tuluyan na akong sumakay sa kotse.

At hindi na lumingon pa.

06

Pagdating ko sa Monteiro Estate sa Taguig, pakiramdam ko bumalik ako sa buhay na matagal ko nang tinakasan.

Napakalawak ng mansyon.

Pareho pa rin ang fountain sa gitna.

Pareho pa rin ang hardin ng white roses ng mama ko.

Pero iba na ang lahat.

Wala na ang ama kong kinatatakutan ko noon.

At si Mateo…

Hindi na rin siya ang malamig na kapatid na kinaiinisan ko dati.

Sa loob ng ilang linggo, siya mismo ang nag-alaga sa akin habang nagpapagaling ako.

Dinadala niya ako sa therapy.

Pinagluluto ako ng breakfast.

At gabi-gabi, kinukuwento niya kung paano niya ako hinanap sa loob ng walong taon.

Nalaman ko rin ang buong katotohanan.

Hindi pala ako itinaboy ng ama namin noon dahil galit siya sa akin.

May mga taong gustong agawin ang kumpanya.

At ginagamit nila ako bilang target.

Kaya lihim akong pinaalis ng ama ko sa bansa noon para protektahan ako.

Pero dahil masyado akong galit at nasaktan…

Hindi ko na hinintay ang paliwanag niya.

Tahimik akong umiyak buong gabing iyon.

At sa unang pagkakataon…

Naramdaman kong may pamilya pa pala akong babalikan.

07

Samantala, mabilis na kumalat ang balita tungkol sa relasyon nina Miguel at Sofia.

Mga litrato.

Blind items.

Mga video sa social media.

Unti-unting nasira ang reputasyon ni Miguel bilang “perfect doctor.”

Lalo na nang may lumabas na dating assistant ni Sofia at nagsabing matagal na pala nitong ginagamit si Miguel para sa publicity.

Hindi raw talaga mahal ni Sofia si Miguel.

Gusto lang nitong magkaroon ng “clean image” sa publiko.

At nang magsimulang masira ang career ni Sofia dahil sa scandals…

Una nitong iniwan si Miguel.

Isang gabi, nadatnan ko si Miguel sa labas ng Monteiro building.

Basang-basa siya sa ulan.

Halatang ilang araw nang hindi natutulog.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo.

— Bella… puwede ba tayong mag-usap?

Tahimik ko siyang tinitigan.

Parang ngayon ko lang napansin kung gaano siya kapagod.

Kung gaano siya katanda tingnan kumpara noon.

— Anong kailangan mo?

Namumula ang mata niyang ngumiti nang mapait.

— Wala na si Sofia.

Hindi ako nagsalita.

Marahan siyang tumawa.

— Alam mo bang pagkatapos mong umalis… saka ko lang narealize na ikaw lang pala talaga ang tahanan ko?

Masakit iyong marinig.

Dahil minsan…

Siya rin ang naging tahanan ko.

Pero ngayon, wala na.

Tumingin siya sa akin nang matagal.

— Puwede pa ba akong humingi ng second chance?

Tahimik akong napangiti.

Pagkatapos ay marahang umiling.

— Miguel… mahal kita noon nang buong-buo.

Napapikit siya.

At nagpatuloy ako:

— Pero habang paulit-ulit mo akong pinipiling iwan… unti-unti ring nawala ang babaeng nagmamahal sa ’yo.

Tumulo ang luha niya.

Unang beses kong makita siyang umiiyak.

— I’m sorry.

Mahina akong tumango.

— Alam ko.

At sa pagkakataong iyon…

Totoo ko na siyang napatawad.

Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik pa ako.

08

Makalipas ang isang taon.

Muling lumiwanag ang buhay ko.

Naging bahagi ako ng Monteiro Foundation.

Tumulong ako sa pagtatayo ng libreng rehabilitation centers para sa mga biktima ng aksidente at trauma patients sa buong Pilipinas.

At doon ko nakilala si Gabriel Navarro.

Isang neurosurgeon na tahimik, mabait, at marunong makinig.

Hindi siya perpekto.

Pero sa tuwing umiiyak ako dahil sa trauma ng nakaraan…

Hindi niya sinasabing “istorbo” ako.

Sa tuwing natatakot ako…

Hindi niya ako iniiwan.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko…

Naramdaman kong hindi ko kailangang pilitin ang sarili kong maging “madaling mahalin.”

Dahil kapag tama ang tao…

Hindi mo kailangang magsumamo para lang piliin ka.

Isang gabi, habang nakaupo kami sa rooftop ng ospital at pinapanood ang ilaw ng Maynila, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

— Bella… salamat dahil dumating ka sa buhay ko.

Napangiti ako habang nakatingin sa skyline.

Malamig ang hangin.

Pero mainit ang pakiramdam ng puso ko.

At doon ko tuluyang naintindihan—

Minsan, kailangang mabasag muna ang puso mo…

Para mailayo ka sa taong paulit-ulit kang sinasaktan.

At maidala ka sa taong hindi ka hahayaang umiyak nang mag-isa kailanman.