Pagkagising ko, alam kong katapusan ko na. Agad akong nag-panic at sinubukang linisin ang sitwasyon para kunwari ay walang nangyari.

“Sir… ano… isipin niyo na lang na walang nangyari sa atin. Okay lang ako, hindi ko naman mamasamain,” sabi ko habang nanginginig ang boses.

Pero ang resulta? Ang boss ko na laging seryoso at malamig pa sa yelo ay biglang nagmukhang… kawawa?

Hinawakan niya ang pulso ko, ang boses niya ay bakas ang pagtatampo: “Bakit? Pagkatapos ng nangyari sa atin kagabi, tatakbuhan mo na lang ba ang responsibilidad mo sa akin?”

01.
Nagising ako na parang gumuho ang mundo.

Dahan-dahan kong sinilip ang katawan ko sa ilalim ng kumot—wala akong suot na kahit ano.

Pagkatapos, tumingin ako sa lalaking nakatalikod sa akin, nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window habang humihithit ng sigarilyo. Siya ang boss ko—si Rafael Torralba.

Nanigas ang buong katawan ko sa kinahihigaan ko.

Lord, tulong!

Ano ba itong pinasok ko?!

Diba nag-book ako ng standard room? Paano ako napunta rito sa Presidential Suite ng boss ko sa itaas na palapag ng hotel sa Makati?!

Gumalaw ako sa loob ng kumot dahil sa sobrang kaba at balisa. Narinig ni Rafael ang kaluskos kaya dahan-dahan siyang lumingon.

Ang boses niya ay baritono at malalim gaya ng dati, ‘yung tipong nakakakilabot na may halong karisma.

“Gising ka na pala?”

Tinakpan ko ang mukha kong nagbabaga sa hiyang parang sinusunog, saka mahinang sumagot ng “O-opo.”

Bakit ang cool niya?! Bakit parang wala lang sa kanya?!

Nagngitngit ang mga ngipin ko sa loob-loob ko.

“Dahil gising ka na, mag-almusal ka muna. Nagpa-room service na ako.”

“Ah… sige po.”

Kung kalmado siya, pipilitin ko ring maging kalmado. Pero ang totoo, sa loob-loob ko ay nagsisigaw na ako, naglulupasay, at nagwawala sa sobrang praning.

Siya… nagawa niya pang mag-alok ng almusal na parang normal na araw lang ito?!

Masyadong kakaiba. Sobrang abnormal nito!

Ito ba talaga ang boss ko sa opisina na laging nakasimangot, matipid magsalita, at ni hindi ko matingnan nang diretso sa takot? Ang “Ice King” ng kumpanya?

Habang pasimple ko siyang tinitingnan, mabilis kong hinanap ang mga damit ko. Hanggang sa hinagis ni Rafael ang isang bathrobe sa harap ko. Doon ko lang napagtanto…

Naka-bathrobe din siya.

At ang mga damit namin?

Nagkalat sa sahig, parang dumaan ang bagyo.

Hindi ko na kayang tingnan ang kalat. Mabilis kong isinuot ang bathrobe at hindi na lumingon pa sa kanya. Agad akong tumakbo patungong banyo.

“M-maghihilamos lang po ako.”

02.
Pagkapasok ko sa banyo, agad kong ni-lock ang pinto. Huminga ako nang malalim, pakiramdam ko ay nakatakas ako sa bingit ng kamatayan.

Nag-igib ako ng malamig na tubig at hinilamusan ang sarili ko nang paulit-ulit para lang magising ang diwa ko. Pero ang utak ko, parang buhol-buhol na sinulid.

Ano ba ang ginawa ko?!

Talaga bang… naka-sex ko ang boss ko?

Diyos ko! Boss ko ‘yun!

Tumingin ako sa salamin. Ang nakita ko ay isang babaeng namumula ang mukha, gulo-gulo ang buhok, at may mga pulang marka sa bandang leeg at collarbone.

Mga markang hindi ko maitatanggi.

Totoo nga. May nangyari sa amin ni Sir Rafael.

Ano bang nangyari kagabi?

Ah, tama…

Kagabi ang unang business trip ko kasama siya. Matapos ang matagumpay na pagpirma ng kontrata, inimbitahan kami ng mga kliyente para sa isang dinner celebration.

Sa party na ‘yun, sinalo ko ang ilang baso ng alak para sa kanya dahil alam kong pagod siya…

At pagkatapos nun…

Bwisit! Bakit wala na akong maalala pagkatapos nun?!

Ako ba ang lumandi o siya ang nauna? O baka naman pareho kaming hindi nakapagpigil?

Paano ako nakagapang mula sa maliit kong kuwarto paakyat dito sa pinakamahal na suite ng hotel?!

Yari na talaga ako.

Lumabas ako ng banyo na parang lalakad sa sarili kong bitayan. Nakahain na ang almusal sa bilog na mesa malapit sa bintana—eggs Benedict, sariwang prutas, at mainit na kape. Ang bango ng pagkain ay kabaligtaran ng umaalingasaw na tensyon sa pagitan naming dalawa.

Naupo si Rafael at pinanood akong dahan-dahang lumapit. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin, tila binabasa ang bawat takot na dumadaan sa isip ko.

“Sir,” panimula ko, pilit na pinapatatag ang boses. “Tungkol sa… kagabi. Gusto ko lang pong malaman ninyo na… alam kong dala lang ‘yun ng alak. Business trip po ito, at propesyonal po ako.”

Uminom siya ng kape, hindi nagbabago ang ekspresyon. “And?”

“And… isipin niyo na lang na walang nangyari sa atin. Okay lang ako, hindi ko naman mamasamain. Hindi ko po kayo idedemanda o gagamitin ito para ma-promote. Kalimutan na lang po natin,” mabilis kong dagdag habang nanginginig ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa.

Biglang tumigil si Rafael sa pagsubo. Ibinaba niya ang kanyang tinidor nang may mahinang kalansing na nagpatalon sa puso ko. Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa akin. Umatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa malamig na pader, ngunit huli na—hinarangan niya ang magkabilang gilid ko gamit ang kanyang mga braso.

Naramdaman ko ang init ng kanyang katawan at ang amoy ng mamahaling sabon at mint. Ang “Ice King” ay tila nagliliyab sa lapit na ito.

“Kalimutan?” bulong niya, ang boses ay mas malalim pa sa kanina. “Pagkatapos mong sumuka sa sapatos ko, umiyak dahil ayaw mong matulog mag-isa, at pilitin akong yakapin ka buong magdamag dahil ‘malamig’ kamo… sasabihin mong kalimutan ko?”

Nanlaki ang mga mata ko. “A-ako… ginawa ko ‘yun?”

Hinawakan niya ang pulso ko, at doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko inasahan sa isang bilyonaryong katulad niya: ang kanyang mga labi ay bahagyang nakasimangot, at ang kanyang mga mata ay bakas ang pagtatampo.

“Bakit? Pagkatapos ng nangyari sa atin kagabi, tatakbuhan mo na lang ba ang responsibilidad mo sa akin, Ms. Secretary?”

“Po? Responsibilidad?” muntik na akong mabulunan sa sarili kong laway. “Diba dapat ako ang nagsasabi niyan?”

“Ikaw ang kumuha ng ‘first’ ko,” seryoso niyang sabi.

“First?! Sir, thirty-two na kayo! Huwag niyo po akong lokohin—”

“First time kong magpuyat para lang alagaan ang isang lasing na secretary na ayaw akong bitawan,” putol niya sa akin, habang unti-unting lumalapit ang kanyang mukha sa akin. “At first time kong makaramdam na… tila ayaw ko na ring bumitaw.”

Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko. Hindi ito takot. Iba ito.

“Kaya huwag mong sabihing kalimutan,” dagdag niya, ang kanyang hinlalaki ay marahang hinahaplos ang pulso ko. “Dahil ang ‘Ice King’ na tinatawag niyo sa opisina? Tunaw na tunaw na sa iyo kagabi pa lang. Ngayon, kakain tayo, at pagbalik natin sa Manila, pag-uusapan natin ang bagong ‘contract’ natin. At sa pagkakataong ito, hindi ito tungkol sa trabaho.”

Napalunok ako. Ang simpleng business trip na inakala kong katapusan ng career ko, mukhang simula pala ng isang mas malaking… gulo. Isang magandang gulo.

Isang tanong para sa’yo: Kung ikaw ang nasa posisyon ni Ms. Secretary, maniniwala ka ba sa “pagtatampo” ng iyong seryosong boss, o iisipin mong bahagi pa rin ito ng laro niya?