NAG-TEXT ANG ASAWA KO: “HAPPY ANNIVERSARY, BAE. STUCK AKO SA TRABAHO.” PERO NASA OPISINA NA NIYA AKO AT PINAPANOOD SIYANG MAY KAHALIKANG IBA—HANGGANG SA MAY BUMULONG SA LIKOD KO: “WAG KANG MAINGAY. MAGSISIMULA NA ANG TUNAY NA PALABAS.”
Kabanata 1: Ang Sorpresa sa Dilim

Ikalimang anibersaryo namin ng asawa kong si Anton. Bilang isang tapat at mapagmahal na asawa, pinaghandaan ko ang araw na ito. Dahil alam kong naging sobrang busy siya bilang Finance Director sa isang malaking kumpanya nitong mga nakaraang buwan, napagpasyahan kong ako na ang gagawa ng effort.

Alas-otso ng gabi. Bitbit ang paborito niyang steak na niluto ko pa mismo, at isang maliit na chocolate cake, palihim akong pumasok sa gusali ng kumpanya niya. Kilala ako ng mga guard kaya madali akong nakapasok. Tahimik na ang buong floor; patay na ang karamihan sa mga ilaw sa labas ng mga cubicles, at tanging ang ilaw na lamang sa mismong opisina ni Anton sa dulo ng pasilyo ang nakabukas.

Nakangiti akong naglalakad, iniisip kung gaano siya matutuwa sa surpresa ko.

Tatlumpung hakbang bago ako makarating sa pinto ng opisina niya, biglang nag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko. Ibinaba ko muna nang bahagya ang bitbit kong paper bag para basahin ang mensahe.

Galing kay Anton.
“Happy 5th Anniversary, bae. Miss na kita. Sorry talaga, stuck ako sa trabaho. Ang daming pinapatapos na paperworks ang CEO namin. Babawi ako bukas, promise. I love you.”

Napangiti ako. Kawawa naman ang asawa ko, nagpapakahirap para sa pamilya namin, isip-isip ko. Nireplyan ko siya ng: “It’s okay, babe. I understand. I love you too.”

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa opisina niya, balak na buksan agad ang pinto para gulatin siya. Ngunit nang sumilip ako sa siwang ng blinds sa salamin ng kanyang opisina, tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Kabanata 2: Ang Pagtataksil at Ang Boses

Nabitawan ko ang cellphone ko, ngunit mabuti na lang at nasalo ito ng kabilang kamay ko bago bumagsak sa sahig.

Sa loob ng opisina, wala si Anton sa harap ng kanyang laptop. Wala siyang hawak na paperworks. Sa halip, nakaupo siya sa ibabaw ng kanyang mahogany desk. At sa kanyang harapan, nakapulupot sa kanyang leeg, ay ang kanyang maganda at batang secretary na si Valerie.

Hahalikan ni Anton si Valerie nang buong pagnanasa. Nagtatawanan sila. Rinig na rinig ko ang mahinang paghampas ni Valerie sa dibdib ng asawa ko habang inaayos ni Anton ang gusot sa kanyang polo.

“Paano kung maghanap na naman yung asawa mong manang?” malanding tanong ni Valerie, na umabot sa pandinig ko dahil medyo nakabukas ang pinto ng opisina.

“Nag-text na ako. Uto-uto ‘yun. Akala niya nagpapakahirap ako dito. Masarap sana siyang magluto, kaya lang, mas masarap ka,” tumatawang sagot ni Anton bago muling halikan ang babae.

Para akong binuhusan ng kumukulong tubig. Nanigas ang buong katawan ko, nanginginig ang mga tuhod ko, at ang mga luhang kanina ay dahil sa saya ay biglang napalitan ng poot. Gusto kong sipain ang pinto! Gusto kong ibato sa mga pagmumukha nila ang mainit na steak na ginugol ko ng dalawang oras para lutuin! Akmang hahawakan ko na ang doorknob para sugurin silang dalawa nang…

May isang malaking kamay na tumakip sa bibig ko mula sa likuran.

Nanlaki ang mga mata ko at napasinghap ako sa takot. Isang matangkad na pigura ng lalaki ang nakatayo sa likuran ko sa gitna ng dilim. Amoy na amoy ko ang mamahaling pabango nito at ang presensya nitong puno ng awtoridad.

Inilapit ng lalaki ang bibig niya sa tainga ko.

“Wag kang maingay,” malamig at nakakapanindig-balahibong bulong ng lalaki. “Wag mo silang istorbohin. Magsisimula na ang tunay na palabas.”

Kabanata 3: Ang Kasabwat sa Kadiliman

Dahan-dahan niyang tinanggal ang kamay niya sa bibig ko. Lumingon ako, handa na sanang sumigaw, ngunit napatigil ako nang makilala ko ang mukha niya sa liwanag na nagmumula sa opisina ni Anton.

Siya si Mr. Rafael Lorenzo—ang CEO at nagmamay-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ng asawa ko. At higit sa lahat, siya ang legal na asawa ng babaeng kahalikan ni Anton ngayon!

“S-Sir Rafael… a-anong ginagawa niyo rito?” nanginginig kong bulong, patuloy na pumapatak ang mga luha ko.

Ngumisi nang mapait si Rafael. Ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa galit at paghihiganti. “Kagaya mo, Maya, pinapanood ko ang dalawang ahas na sumisira sa mga buhay natin.”

Tumingin si Rafael sa loob ng opisina, habang ako ay umiiyak nang tahimik. “Isang buwan ko na silang pinapaimbestigahan,” bulong ni Rafael sa akin. “Akala ni Anton, napakatalino niya. Akala ni Valerie, maiisahan niya ako. Pero hindi lang pagtataksil sa kama ang ginagawa nila ngayon, Maya.”

“A-Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.

Hinawakan ako ni Rafael sa balikat at itinuro ang laptop na nasa ibabaw ng mesa sa loob. Nakatalikod na sina Anton at Valerie, at mabilis na nag-ta-type si Anton sa keyboard.

“Panoorin mo,” sabi ni Rafael. “Wala silang pakialam sa pag-ibig. Pera ang habol nila. Sa mga oras na ito, tina-transfer ng asawa mo ang limampung milyong piso mula sa confidential funds ng kumpanya papunta sa isang offshore bank account sa pangalan nilang dalawa ni Valerie. Balak nilang tumakas papuntang Europe bukas ng gabi.”

Napahawak ako sa bibig ko. Hindi lang pala manloloko ang lalaking pinakasalan ko, isa rin siyang kawatan!

“Susugurin mo sila ngayon, sasabunutan, iiyak ka, at ano? Tatakas lang sila at magde-deny,” malamig na patuloy ni Rafael. Kinuha niya ang phone niya at may pinindot. “Pero ako, hindi ako nagagalit nang walang nakakulong. Tinawagan kita at pinaakyat dito dahil gusto kong sabay nating makita ang pagbagsak nila.”

Kabanata 4: Ang Pagbagsak ng mga Taksil

Ilang segundo matapos mag-text si Rafael, biglang bumukas ang lahat ng ilaw sa buong floor! Naging kasing-liwanag ng umaga ang paligid.

Bumukas ang elevator doors mula sa likuran namin, at sunod-sunod na lumabas ang sampung pulis kasama ang dalawang imbestigador ng Cybercrime Division.

Napatalon sina Anton at Valerie mula sa loob ng opisina. Dahil sa gulat, nabitawan ni Anton ang mouse ng laptop.

Naglakad si Rafael papunta sa pinto, at sumunod ako sa tabi niya. Walang katok, malakas na sinipa ni Rafael ang pinto kaya bumukas ito nang maluwang.

“R-Rafael?!” tili ni Valerie, namumutla at dali-daling inayos ang butones ng kanyang damit.

Nang magtama ang mga mata namin ni Anton, para siyang nakakita ng multo. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha, lalo na nang makita niya ang mga pulis na nasa likuran namin.

“M-Maya… B-Babe… anong ginagawa mo rito?!” nanginginig na tanong ni Anton.

Kalmado akong lumapit sa mesa niya. Inilapag ko ang paper bag na naglalaman ng niluto kong steak at ang maliit na cake.

“Sabi mo kasi stuck ka sa trabaho. Naisip kong dalhan ka ng dinner para sa anniversary natin,” malamig kong sagot, nakatitig nang diretso sa mga mata niyang puno ng takot. “Pero mukhang mas nabusog ka sa secretary ng boss mo.”

“M-Maya, m-magpapaliwanag ako, p-please!” akmang lalapit sa akin si Anton, ngunit mabilis na humarang ang dalawang pulis.

Lumapit si Rafael kay Anton, at walang kaabog-abog, isang napakalakas na suntok ang pinakawalan niya sa mukha ng asawa ko. PAK! Bumagsak si Anton sa sahig, pumutok ang labi.

“Babe!” sigaw ni Valerie, lalapit sana para tulungan si Anton pero tiningnan siya ni Rafael nang napakasama.

“Wag mo akong ma-babe-babe diyan, Valerie, dahil pandidiri lang ang nararamdaman ko sa tuwing nakikita ko ang mukha mo!” umuungal na sigaw ni Rafael. “Huli kayo sa akto! Akala niyo ba hindi ko naka-link ang laptop na ‘yan sa server ko?! Naka-record ang IP Address ng pinagsendan niyo ng limampung milyon!”

Lumapit ang mga tauhan ng Cybercrime Division at in-secure ang laptop bilang ebidensya.

“Anton Madrigal at Valerie Lorenzo,” matigas na anunsyo ng kapitan ng mga pulis. “Inaaresto namin kayo sa kasong Qualified Theft, Corporate Espionage, at Embezzlement. Maaari kayong manahimik, dahil anumang sabihin niyo ay gagamitin laban sa inyo sa korte.”

Kabanata 5: Ang Tunay na Katapusan

Habang pinoposasan si Anton, umiiyak siya na parang bata. “Maya, asawa mo ako! Tulungan mo ako! Nagkamali lang ako, nadala lang ako ng tukso! Parang awa mo na!”

Nilapitan ko siya. Tiningnan ko ang mukha ng lalaking minahal ko ng limang taon. Walang awa. Walang lungkot. Tanging pandidiri na lamang ang natira.

“Oo, Anton, asawa kita,” kalmado kong sagot, hinawi ang buhok ko. “At bilang asawa mo, ipapadala ko sa kulungan mo ang paborito mong ulam bukas, kasama ng Annulment Papers na matagal ko nang inihanda noong una pa lang kitang paghinalaan. Hayaan mo, babawi ako bukas… promise.”

Humagulgol sina Anton at Valerie habang kinakaladkad sila palabas ng opisina, dumadaan sa gitna ng maraming pulis, habang ang kanilang mga pangarap na tumakas at yumaman ay tuluyang nagkabitak-bitak.

Pagkaalis nila, nanatili kaming dalawa ni Rafael sa opisina. Huminga ako nang malalim, pakiramdam ko ay nakawala ako sa isang napakabigat na kadena.

“Salamat sa palabas, Mr. Lorenzo,” nakangiti kong sabi habang pinupunasan ang natirang luha sa mga mata ko. “Isa itong anibersaryo na hinding-hindi ko malilimutan.”

Ngumiti rin si Rafael at inayos ang kanyang suit. “You’re welcome, Maya. Ang mga ahas ay hindi dapat iniiyakan; dapat silang kinukulong. Halika, sumabay ka na sa akin mag-dinner. Sayang naman ang gabing ito kung uuwi tayong malungkot.”

Lumabas ako ng gusali nang taas-noo. Hindi ako nawalan ng asawa noong gabing iyon—nakawala ako sa isang demonyong muntik nang sumira sa buhay ko. At ang pinakamasarap na parte? Ako ang umupo sa VIP seat para panoorin ang mismong pagbagsak nila.