UMUWI AKO NANG MAAGA PARA I-SURPRISE ANG BUNTIS KONG ASAWA—PERO KUMULO ANG DUGO KO NANG MAKITA KO SIYANG GUMAGAPANG SA SAHIG PARA MAGLINIS HABANG ANG MGA EMPLEYADO KO AY KUMAKAIN AT NAGTATAWANAN.

Buntis si Mia sa aming panganay. Eight months na. Maselan ang pagbubuntis niya kaya binilinan ko ang lahat ng staff na alagaan siya nang mabuti.

“Manang Tess, huwag niyong pagtatrabahuhin si Mia ha? Ibigay niyo lahat ng gusto niya. Doble ang bonus niyo ngayong buwan basta maayos ang asawa ko,” bilin ko bago ako umalis papuntang Japan para sa isang business trip.

“Opo, Sir Adrian! Kami na po ang bahala kay Ma’am. Para na namin siyang reyna dito,” nakangiting sagot ni Manang Tess.

Napanatag ako. Akala ko, nasa mabuting kamay ang asawa ko.

Tatlong araw dapat ako sa Japan, pero natapos ko agad ang deal sa loob ng isang araw. Nagpasya akong umuwi agad para i-surprise si Mia. Bumili ako ng paborito niyang cheesecake at mga gamit para sa baby.

Hindi ako nagpasundo sa driver. Nag-taxi ako pauwi para walang makaalam na darating ako.

Pagbukas ko ng pinto ng mansyon, una kong narinig ang halakhakan.

Masaya. Malakas. Walang pakialam.

Pagliko ko sa sala—doon kumulo ang dugo ko.

Si Mia… ang buntis kong asawa… nakaluhod sa sahig, gumagapang habang pinupunasan ang marmol. Pawis na pawis. Namumula ang mukha. Hawak ang tiyan na walong buwang may laman na anak ko.

Sa likod niya, sa mahabang dining table—

Tatlo sa mga empleyado ko ang nakaupo.
May ulam. May softdrinks.
At nagtatawanan na parang nasa outing.

Hindi nila napansin ang presensya ko.

“Grabe si Ma’am no,” tawa ng isa.
“Arte-arte nung una, ngayon marunong na ring maglinis,” sabat ng isa pa.
“Hayaan mo na, basta may sweldo tayo,” sabi ni Manang Tess, ngumunguya pa.

Napahinto si Mia nang makita ako sa salamin ng cabinet.

Nanlaki ang mata niya.

“Adrian…?” mahina niyang sabi, pilit na ngumiti.
“Bakit ka po umuwi agad…? Pasensya na, madumi kasi—”

Hindi ko na siya hinayaang tapusin.

Lumapit ako, binuhat ko siya agad kahit nanginginig ang mga kamay ko sa galit.

“Hindi ka dapat gumagalaw,” mariin kong sabi, pero nangingibabaw ang takot sa boses ko.
“Bakit mo ginagawa ‘to?”

Tumulo ang luha ni Mia.

“Sabi nila… utos mo raw,” mahina niyang sagot.
“Na huwag akong masanay. Na buntis lang daw ako, hindi baldado…”

Parang may sumabog sa dibdib ko.

Dahan-dahan kong inilapag si Mia sa sofa, tinakpan ng kumot, saka ako tumayo at humarap sa mesa.

Tahimik na ang lahat.

“Manang Tess,” malamig kong tawag.

“O-opo, Sir—” nanginginig niyang sagot.

“Kayo ang inatasan kong magbantay sa asawa ko,” sabi ko.
“Hindi para alipinin siya.”

“Sir, nagkaron lang po ng konting misunderstanding—”

Tinapik ko ang mesa. Isang beses lang. Pero sapat para mapatalon silang lahat.

“Lahat kayo,” madiin kong sabi,
“tanggal—ngayon din.”

Nanlumo sila.

“Sir Adrian, maawa naman po kayo—”

“Maawa?” sagot ko, nanginginig sa galit.
“Nasaan ang awa niyo nang gumagapang sa sahig ang buntis kong asawa?”

Tumawag ako agad sa HR at security.

“Ilabas niyo sila. I-freeze ang final pay. May kaso kayong haharapin—abuse at neglect.”

Isa-isa silang inescort palabas. Walang umiimik.

Pagbalik ko kay Mia, umiiyak na siya.

“Akala ko… istorbo lang ako sa bahay na ‘to,” sabi niya.
“Akala ko mas mahalaga pa rin ang kumpanya kaysa sa akin…”

Lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang kamay niya.

“Patawarin mo ako,” basag kong sabi.
“Kasalanan ko ‘to. Pinabayaan kita.”

Kinabukasan—

Isinara ko ang bahay.
Lumipat kami sa isang mas maliit, tahimik na villa.
Walang kasambahay muna. May nurse. May seguridad. May oras ako.

Nag-file ako ng indefinite leave bilang CEO.

At sa araw na isinilang ang anak namin, habang hawak ni Mia ang kamay ko, mahina niyang sinabi:

“Salamat… kasi pinili mo kami.”

Ngumiti ako, umiiyak.

“Hindi na kailanman,” sagot ko,
“may magpapagapang pa sa ina ng anak ko—kahit buong mundo pa ang kapalit.”