PINAHINTO NG TRAFFIC ENFORCER ANG ISANG AMBULANSYA NA MAY SAKAY NA PASYENTE KAYA NAGALIT ANG MGA TAO AT VINIDEOHAN SIYA, PERO NATIGILAN SILA NANG BIGLA NIYANG HILAHIN ANG DRIVER PALABAS AT SIYA ANG NAGMANEHO
Tanghaling tapat sa EDSA at usad-pagong ang daloy ng trapiko. Mainit ang ulo ng lahat, lalo na ang mga motorista na kanina pa nakababad sa init ng araw. Sa gitna ng kaguluhang ito, isang wang-wang ng ambulansya ang umalingawngaw. Humihiyaw ito, humihingi ng daan, ngunit sadyang masikip at walang madaanan.
Sa loob ng ambulansya ay ang limang taong gulang na si Mik-mik, na naghihingalo dahil sa matinding asthma attack. Kasama niya ang kanyang inang si Aling Nena na halos mawalan na ng ulirat sa kakaiyak. “Bilisan niyo po! Hindi na makahinga ang anak ko!” sigaw ni Aling Nena sa driver ng ambulansya na si Caloy. Bago pa lang si Caloy sa trabaho at halatang natataranta na rin sa sitwasyon. Hindi niya alam kung saang lane sisingit dahil puno ang lahat.
Sa di kalayuan, nakatayo si Mang Berting, isang beteranong traffic enforcer na kilala sa pagiging istrikto. Nang makita niya ang ambulansya na naiipit sa gitna ng mga bus, agad siyang pumito nang malakas at humarang sa gitna ng kalsada.
Ang akala ng lahat ay hahawanin niya ang daan. Pero laking gulat ng mga nakakakita nang senyasan ni Mang Berting ang ambulansya na tumigil.
“Ano ba ’yan! Emergency ’yan o!” sigaw ng isang driver ng jeep.
“Walang puso ’yang enforcer na ’yan! Naghihingalo na ’yung sakay, pinatigil pa!” hiyaw naman ng isang pasahero ng bus na agad nilabas ang cellphone para videohan ang pangyayari. Balak niyang i-post ito sa social media para ipahiya ang enforcer.
Nilapitan ni Mang Berting ang driver side ng ambulansya. Galit na binuksan ni Caloy ang bintana. “Sir! Emergency po ito! Mamamatay ang pasyente ko!”
Sa halip na sumagot o mag-issue ng ticket, biglang binuksan ni Mang Berting ang pinto ng driver. “Bumaba ka diyan!” sigaw niya.
Nagulat si Caloy at si Aling Nena. “Ano bang ginagawa mo?! Papatayin mo ba ang anak ko?!” sigaw ni Aling Nena mula sa likod. Ang mga tao sa paligid ay nagsimula nang bumusina at magmura kay Mang Berting. Akala nila ay power-tripping lang ito.
Hinila ni Mang Berting si Caloy palabas ng driver seat. Dahil sa gulat at takot, napasunod si Caloy at lumipat sa passenger seat. Agad sumampa si Mang Berting sa manibela. “Kumapit kayo nang mahigpit!” sigaw niya.
Sa halip na dumeretso sa EDSA kung saan papunta ang traffic, biglang kinabig ni Mang Berting ang ambulansya pakanan, sa isang maliit at madilim na eskinita na parang hindi kasya ang sasakyan.
“Mali ’to! Sa St. Luke’s tayo pupunta! Bakit tayo papasok sa looban?!” sigaw ni Caloy.
Hindi sumagot si Mang Berting. Pinaharurot niya ang ambulansya sa loob ng masikip na residential area. Kabisado niya ang bawat liko, bawat humps, at bawat kanto. Ilang beses silang muntik nang bumangga sa mga nakaparadang tricycle, pero napakagaling magmaneho ni Mang Berting. Para siyang action star na nagmamaneho sa pelikula.
Ang mga tao sa video na nag-viral agad ay galit na galit sa comments section. “Tanggalin sa serbisyo ’yan!” “Wala nang pag-asa ang Pilipinas dahil sa mga tulad niya!” Hindi nila alam ang nangyayari sa loob ng ambulansya.
“Malapit na tayo, ’nay! Huwag kang bibitaw, bata!” sigaw ni Mang Berting habang tumitingin sa rearview mirror. Nakita niyang nangingitim na si Mik-mik.
Lumabas sila sa isang gate na hindi alam ng marami na open pala. Bigla silang lumitaw sa likurang bahagi ng ospital, malayo sa traffic ng main entrance. Wala pang sampung minuto mula nang agawin niya ang manibela ay nasa tapat na sila ng Emergency Room.
Agad na isinugod ng mga nurse at doktor si Mik-mik. Napaupo sa sahig si Aling Nena, nanginginig at umiiyak. Si Caloy naman ay tulala pa rin sa bilis ng pangyayari.
Lumabas si Mang Berting sa ambulansya, inayos ang kanyang uniporme, at tahimik na naglakad palayo para bumalik sa kanyang pwesto sa EDSA. Hindi na siya naghintay ng pasasalamat.
Makalipas ang isang oras, lumabas ang doktor. “Misis, ligtas na ang anak niyo. Kung na-late pa kayo ng limang minuto, baka hindi na siya umabot. Ang bilis ng pagkakadala niyo sa kanya.”
Doon lang natauhan si Aling Nena. Hinanap niya ang enforcer pero wala na ito.
Kinabukasan, mas lalong nag-viral ang video. Milyon-milyon ang views, libo-libo ang galit na komento. Tinawag si Mang Berting sa opisina ng hepe. Tahimik siyang pumasok, dala ang parehong kupas na sumbrero at maayos na uniporme.
“Alam mo bang pinag-uusapan ka na sa buong bansa?” tanong ng hepe.
“Opo, Sir,” maikli niyang sagot.
Bago pa siya masermonan, biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Aling Nena, kasama si Mik-mik na naka-wheelchair ngunit nakangiti na, may hawak na maliit na kartolina na may nakasulat: “SALAMAT PO, TATAY ENFORCER.”
Napahinto ang lahat.
Lumapit si Aling Nena kay Mang Berting at mahigpit itong niyakap. “Kung hindi dahil sa inyo, wala na ang anak ko. Alam niyo po ba kung bakit kabisado niyo ’yung looban? Kasi doon din kayo dumaan noon… nung isinugod niyo ang sarili niyong anak, hindi ba?”
Nanlaki ang mata ng hepe. Tahimik si Mang Berting.
Labing-isang taon na ang nakalipas, namatay ang anak niyang si Marco dahil naipit din sa trapiko ang ambulansyang sinasakyan nila. Limang minuto ang kulang para umabot sa ospital. Mula noon, minaster niya ang bawat eskinita, bawat shortcut, bawat gate na puwedeng daanan sa paligid ng EDSA.
“Hindi ko na maililigtas ang anak ko,” mahina niyang sabi, “pero kung may pagkakataon akong iligtas ang iba, gagawin ko.”
Ang parehong video na puno ng galit ay napalitan ng bagong clip — kuha ng CCTV sa likod ng ospital, makikitang eksaktong 9 minuto lang ang biyahe mula EDSA hanggang ER. Kumalat ang katotohanan.
Ang mga dati’y nanlait ay napalitan ng papuri. Ang mga nagmura ay nag-sorry. Ang balitang akala’y abuso sa kapangyarihan, naging kwento ng sakripisyo at pagmamahal ng isang ama.
At kinagabihan, bumalik si Mang Berting sa gitna ng trapiko, pumito nang malakas, at muling nagbantay sa kalsada — hindi para maghanap ng mali, kundi para siguradu
