“PAMPATAY-GERMS ‘YAN SA MAHIHIRAP!” SIGAW NG BIYENAN KO SABAY BUHOS NG ALAK SA MUKHA KO. PERO HINDI NIYA ALAM, AKO PALA ANG MAY-ARI NG KUMPANYANG BUMUBUHAY SA KANILA!
Ang Pagbawi ng CEO (The $50 Million Revenge)
Kabadong-kabado ako habang nakatayo sa harap ng napakalaking mahogany door ng Mansyon ng pamilyang Villafuerte.
Ako si Sophia. Sa mata ng publiko, isa akong simpleng babae. Pero ang totoo, ako ang Bilyonaryo at CEO ng Valderama Holdings. Pero ngayong gabi, nagpakilala lang ako bilang isang “simpleng Executive Assistant.” Nakasuot ako ng puting bestida na nabili ko sa Department Store. Walang alahas. Walang mamahaling bag.
Bakit? Dahil gusto kong subukan si Mark, ang fiancé ko, at ang pamilya niya. Gusto kong malaman kung tatanggapin nila ako nang bukal sa loob kahit wala akong dalang yaman.
“Babe, relax ka lang,” sabi ni Mark habang inaayos ang polo niya. “Medyo strikto lang si Mommy, pero mabait ‘yun.”
Bumukas ang pinto at bumungad ang karangyaan. Chandeliers, gintong mga vase, at mga katulong na nakapila.
Sa dulo ng mahabang mesa, nakaupo si Doña Matilda, ang nanay ni Mark. Punong-puno ng dyamante ang leeg, at ang tingin sa akin ay parang nakakita ng ipis na gumapang sa pagkain niya.
“So,” panimula ni Doña Matilda, hindi man lang ako inalok maupo. “Ito na pala ang babaeng pinagpapalit mo sa mga anak ng mga Amiga ko? Isang… assistant?”
Ngumiti si Mark nang pilit. “Mom, mahal ko si Sophia. Hindi mahalaga kung ano trabaho niya.”
Umismid si Doña Matilda. “Hindi mahalaga? Mark, ang pamilya natin ay Villafuerte! Hindi tayo kumukuha ng… empleyado bilang manugang.”
Tahimik lang akong nakatayo. Pinipigilan ang galit. Pinipigilan ang lungkot.
“Magkano ba ang sahod mo, hija?” tanong niya habang pinapaikot ang wine glass. “Baka kaya kitang bayaran para layuan ang anak ko.”
Napatingin si Mark sa akin, halatang naiilang.
“Mom, sobra ka na—”
Pero tinaasan siya ng kamay ni Doña Matilda.
“Sagutin mo ako, Sophia. Magkano ang halaga mo?”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi po ako nabibili, Doña Matilda.”
Napatawa siya nang malakas. “Talaga? Kasi mukhang pambili lang ng sabon ang suot mo.”
Nagtawanan ang ilang kamag-anak sa mesa.
Bigla niyang hinawakan ang bote ng mamahaling alak at tumayo.
“At ito,” aniya habang lumalapit sa akin, “ang ginagamit naming pampatay-germs sa mga… marurumi.”
“Mom, stop!” sigaw ni Mark.
Pero huli na.
Ibinuho ni Doña Matilda ang alak sa mukha ko.
Tumahimik ang buong bulwagan. Ramdam ko ang malamig na likido na tumutulo sa buhok at damit ko. Nanginginig ang kamay ko—hindi dahil sa hiya… kundi dahil sa galit.
“PAMPATAY-GERMS ‘YAN SA MAHIHIRAP!” sigaw niya.
Dahan-dahan kong pinunasan ang mukha ko gamit ang panyo. Tumingin ako diretso sa kanya.
Ngumiti ako.
At doon siya unang kinabahan.
Kinuha ko ang cellphone ko at nag-dial.
“Hello, Attorney Reyes? Pwede mo bang i-send ngayon ang acquisition confirmation?”
Tahimik ang lahat.
Makalipas ang ilang segundo, nag-vibrate ang phone ni Doña Matilda. Sumimangot siya habang binabasa ang email.
Unti-unting namutla ang mukha niya.
“Impossible…” bulong niya.
Lumapit ang isa sa mga abogado nilang nakaupo sa mesa at binasa ang dokumento sa tablet.
“Doña Matilda… kakapirma lang po ng Valderama Holdings sa full acquisition ng Villafuerte Corporation… thirty minutes ago.”
Parang natanggalan ng hangin ang buong kwarto.
Tumayo ako nang tuwid.
“At bilang majority owner,” kalmado kong sabi, “ako na po ang bagong Chairman ng Villafuerte Corporation.”
Napatayo si Mark. “Sophia… ikaw…?”
Tinanggal ko ang basang buhok sa mukha ko.
“Ako ang CEO ng Valderama Holdings. Ang kumpanyang bumubuhay sa lahat ng negosyo ninyo sa loob ng sampung taon.”
Napaatras si Doña Matilda at napahawak sa mesa.
“H-hindi pwede… hindi ka… assistant…”
Ngumiti ako.
“Hindi po ako assistant. Ako po ang dahilan kung bakit may trabaho ang libo ninyong empleyado.”
Tumalikod ako sandali, saka muling humarap.
“Pero huwag kayong mag-alala. Hindi ako katulad ninyo.”
Napatingin sa akin ang lahat.
“Hindi ako nananapak ng mahihirap… pero hindi rin ako nagpapayapak.”
Nagpalakpakan ang abogado at ilang board members na kanina pa pala tahimik sa gilid.
Napaupo si Doña Matilda, nanginginig.
“Mark,” mahina niyang sabi, “may pag-asa pa ba…?”
Tumingin si Mark sa akin. Punong-puno ng pagsisisi ang mga mata niya.
“Hindi mo sinabi…” bulong niya.
“Hindi mo rin ako ipinagtanggol,” sagot ko.
Tumulo ang luha niya.
Dahan-dahan kong tinanggal ang engagement ring sa daliri ko at inilapag sa mesa.
“Ang gusto ko lang noon… mahalin ninyo ako bilang Sophia. Hindi bilang CEO. Hindi bilang bilyonaryo.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero pinili ninyo kung sino ang dapat ninyong igalang.”
Tumalikod ako at naglakad papunta sa pinto. Bumukas ito at sumalubong ang convoy ng mga sasakyan ko.
Bago ako tuluyang lumabas, huminto ako.
“At isa pa, Doña Matilda,” dagdag ko nang hindi lumilingon, “ang alak na ibinuhos ninyo sa akin… galing sa vineyard na pag-aari rin ng Valderama Holdings.”
Tuluyan na akong lumabas.
Sa likod ko, narinig ko ang bagsak ng wine glass at ang mahihinang iyak ng babaeng akala niya’y hindi kailanman matitinag.
