SUMUNDO AKO NG PASAHERO SA ISANG MOTEL… HINDI KO INAKALA ANG ASAWA KO PALA ANG SASAKAY

Hindi ko akalaing isang simpleng booking lang ang magpapatigil sa mundo ko.
Grab driver ako. Sanay na akong sumundo ng mga tao sa kung saan-saan. Pero noong gabing iyon… sa isang motel sa Ortigas ako pinapunta ng app.
At doon ko nakita ang asawa ko.

Hi Pokoyo Random Stories.

Pwede niyo akong tawaging Ignacio, 35 years old, Grab driver mula Pasig. Hindi ako sanay magkwento ng personal na problema, pero gusto ko lang ilabas ito sa dibdib ko.
Labing isang taon na kaming mag-asawa ni Laura. Siya ay call center agent sa Ortigas, night shift. Noong una, okay naman ang buhay namin. Hindi kami mayaman pero sapat ang kinikita ko sa pagda-drive at sahod niya sa BPO.
Simple lang ang pangarap namin. Makapag-ipon para sa sariling bahay at magkaroon ng anak.
Pero habang tumatagal, parang unti-unti kaming nagiging estranghero sa isa’t isa.
Pagod siya sa trabaho. Pagod din ako sa pagmamaneho. Minsan sabay kaming nasa bahay pero parehong tahimik. Parehong nakatitig sa cellphone.

Iniisip ko noon normal lang iyon. Parte ng adult life.
Hanggang dumating ang gabing hindi ko malilimutan.
Bandang alas-diyes ng gabi, may pumasok na booking sa Grab app ko.
Pick-up location: isang motel sa Ortigas.
Wala namang kakaiba doon. Maraming beses na rin akong nakasundo sa mga ganung lugar.
Huminto ako sa harap ng motel at naghintay.
Ilang minuto lang, may dalawang taong lumabas sa gate.
Isang lalaki at isang babae.
Una kong napansin ang lalaki. Matangkad, naka polo, mukhang opisina ang trabaho.
Pero nang mapatingin ako sa babaeng kasama niya…
Parang may humila sa dibdib ko.
Si Laura.
Ang asawa ko.
Bigla akong nanlamig.
Buti na lang naka-face mask ako at madilim ang loob ng sasakyan.
Binuksan nila ang pinto sa likod at sumakay.
“Kuya, sa Greenfield District po,” sabi ng lalaki.
Tumango lang ako.
Hindi nila ako nakilala.
Sa rearview mirror, kitang-kita ko sila.
Magkatabi.
Magkadikit.
Tapos biglang humawak ng kamay ang lalaki sa kamay ng asawa ko.
“Happy anniversary,” sabi niya.
Napangiti si Laura.
“Happy anniversary din.”
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
Anniversary.
Pero hindi kami ang magkasama.
Tahimik lang ako habang nagmamaneho.
Pero sa loob ko, parang gumuho ang lahat ng pinaghirapan naming dalawa.
Habang nasa biyahe kami, tuloy ang usapan nila.
“Salamat sa dinner kanina,” sabi ni Laura.
“Next time ulit,” sagot ng lalaki.
“Basta wag mo lang ako iiwan.”
Tumawa pa sila.

Sa bawat salitang naririnig ko, parang may kutsilyong dahan-dahang umiikot sa dibdib ko.
Gusto kong huminto.
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong lumingon at sabihing, “Laura, ako ito.”
Pero hindi ko ginawa.
Hindi ko alam kung bakit.
Siguro dahil gusto kong makita hanggang saan aabot ang kasinungalingan.
Pagdating namin sa Greenfield District, huminto ako sa drop-off point.
Binuksan nila ang pinto at bumaba.
Nag-abot ang lalaki ng bayad.
“Salamat kuya,” sabi niya.
Hindi ko pa rin sila tiningnan nang diretso.
Umalis silang dalawa na parang walang nangyari.
Habang naglalakad sila palayo, nakita kong nakaakbay siya sa asawa ko.
At si Laura…
hindi man lang lumingon.
Hindi niya alam na ang driver na sumundo sa kanila…
ang mismong lalaking pinakasalan niya.
Matagal akong nakaupo sa loob ng kotse.
Hindi ako agad nakaalis.
Pakiramdam ko wala akong lakas magmaneho.
Hindi ako umiyak.
Pero ramdam ko yung bigat na parang may nakadagan sa dibdib ko.
Kinabukasan, umuwi ako ng bahay nang maaga.
Nandoon si Laura, naghahanda papasok sa trabaho.
“Uy ang aga mo,” sabi niya.
Ngumiti lang ako.
Normal siyang kumilos. Parang walang lihim.
Parang walang motel na pinanggalingan kagabi.
“Pagod ka ba?” tanong niya.
“Oo,” sagot ko.
Hindi ko siya tinanong kung saan siya galing.
Hindi ko sinabi ang nakita ko.
Sa halip, sinabi ko lang na may aasikasuhin ako sa labas.
Dumiretso ako sa isang law office.
At doon ako nagtanong tungkol sa annulment.
Hindi madaling desisyon iyon.
Labing isang taon ng buhay ko ang nakataya.
Pero habang nakaupo ako sa opisina ng abogado, naalala ko ang eksena sa likod ng kotse ko.
Ang paghawak nila ng kamay.
Ang “Happy anniversary.”
At ang ngiti ni Laura.
Doon ko naintindihan.
Hindi lang ako niloko.
Matagal na pala akong wala sa buhay niya.
Lumipas ang ilang buwan.
Hindi pa rin niya alam ang totoo.
Akala niya simpleng pagod lang ang dahilan kung bakit ako naging tahimik.

Hanggang sa isang araw sinabi ko sa kanya na gusto ko nang maghiwalay.
Nagulat siya.
“Bakit?” tanong niya.
Hindi ko na pinahaba ang usapan.
May mga tanong na kahit sagutin mo…
wala nang mababago.
Hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam ang nangyari noong gabing iyon.
Hindi niya alam na ako ang driver ng Grab na sumundo sa kanila sa motel.
At siguro, hindi na rin niya kailangang malaman.
Minsan sa buhay, hindi mo kailangan ng sigaw para matapos ang isang relasyon.
Minsan sapat na ang katahimikan.
Dahil ang tunay na pagtataksil… hindi lang nakakasira ng tiwala.
Sinisira nito ang lahat ng pangarap na sabay ninyong binuo.