ISANG LALAKI ANG UMORDER NG FRIED CHICKEN PARA SA KANYANG PAMILYA UPANG MAGDIWANG NG KANYANG PROMOTION SA TRABAHO NGUNIT NANG DUMATING ANG RIDER AT INABOT ANG MAINIT NA BUCKET AY NAPANSIN NIYANG MAY KAKAIBANG BIGAT ITO

Mainit at maalinsangan ang hapon na iyon sa isang masikip na eskinita sa Tondo, Maynila. Rinig na rinig ang ingay ng mga naglalarong bata sa labas, ang harurot ng mga tricycle na nag-uunahan sa makipot na kalsada, at ang walang kamatayang karaoke mula sa kabilang kanto na bumibirit ng mga paboritong kanta.

Ngunit para kay Mang Carding, isang ordinaryong empleyado sa isang malaking pabrika ng sapatos, ang araw na ito ay hindi basta-basta ordinaryo. Matapos ang halos walong taong pagtatrabaho nang walang palya, walang absent, at laging may overtime kahit pagod na pagod na ang katawan, sa wakas ay nabigyan din ng pansin ang kanyang sipag at na-promote siya bilang supervisor.

Kaya naman, bilang gantimpala sa kanyang sarili at sorpresa para sa kanyang asawang si Aling Minda at sa kanilang dalawang maliliit na anak, nagdesisyon siyang magpa-deliver ng isang sikat na bucket ng fried chicken. Isang buong bucket na may kasamang malalaking serving ng gravy, kanin, at malamig na softdrinks na paborito ng mga bata. Bihira lang silang makakain ng ganito dahil palaging gipit sa budget, kaya sigurado siyang magtatalon sa tuwa ang kanyang pamilya pag-uwi niya.

Habang naghihintay sa loob ng bahay, panay ang pahid ni Carding ng pawis sa kanyang noo gamit ang isang lumang bimpo. Tinawagan niya ang rider upang kumpirmahin kung malapit na ito.

“Opo, boss, nandito na po ako sa may kanto. Likod lang ng basketball court, medyo traffic lang dahil may nagpapaliga,” sagot ng rider na medyo hinihingal pa sa kabilang linya.

Ilang minuto pa ang lumipas, narinig na niya ang pamilyar na busina ng motorsiklo sa tapat ng kanilang maliit na gate.

Agad na lumabas si Carding, bitbit ang nakahandang bayad. Ngumiti siya sa rider at inabot ang pera.

“Salamat, boss. Ingat po, medyo mabigat ‘yan,” paalala ng rider habang inaabot ang malaking paper bag kung saan nakapaloob ang bucket ng manok na inaasam-asam nila.

Napakunot ang noo ni Carding nang saluhin niya ang paper bag. Tama ang rider; sobrang bigat nito. Hindi ito ang pangkaraniwang bigat ng walong pirasong manok at ilang kanin. Parang may bakal o mabigat na kongkreto sa loob na pinilit ipagkasya.

Pumasok siya sa loob ng bahay kung saan naghihintay na sa hapag-kainan si Minda at ang mga bata, hawak na ang kanilang mga plato at kutsara.

“Oh, anong nangyari sa mukha mo? Para kang nakakita ng multo diyan,” tanong ni Minda habang nagpupunas ng basa sa ibabaw ng lamesa.

“Minda, tignan mo ‘to. Ang bigat ng manok na dineliver,” sabi ni Carding habang dahan-dahang ipinapatong ang paper bag sa ibabaw ng mesa.

Ang tunog ng paglapag nito ay nagdulot ng isang mataginting na ‘kalabog’ na bumasag sa katahimikan ng kusina. Nagkatinginan silang mag-asawa. Ang mga bata naman ay nakatitig lang, naghihintay na makakain ng paborito nilang balat ng manok.

“Baka naman sinobrahan nila ng gravy? O baka dinamihan ang kanin dahil nag-promo sila?” hula ni Minda, pero hindi maikakaila ang pagtataka at kaba sa kanyang boses.

Dahan-dahang binuksan ni Carding ang paper bag. Sa ibabaw nito ay naroon nga ang mga gravy at kanin. Inilabas niya ang mga ito isa-isa. Naroon din ang malaking bucket ng fried chicken. Nakasara pa nang maigi ang takip nito.

Pero nang buhatin niya ang mismong bucket, halos bumagsak ang balikat niya sa bigat. Parang may limang kilong bigas na nakatago sa loob.

Kaba. Iyan ang unang naramdaman ni Carding. Paano kung hindi manok ang nasa loob nito? Paano kung may nagkamali at nasingitan ito ng kung anong ilegal na bagay? Madalas pa naman sa mga balita ngayon ang mga modus na ginagamit ang mga inosenteng delivery upang magpalusot.

Naramdaman niya ang malamig na pawis na tumutulo sa kanyang likuran pababa sa kanyang bewang.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Carding, buksan mo na nga. Baka kung ano na ‘yan,” utos ni Minda na umatras ng kaunti, hinawakan ang mga anak sa balikat bilang proteksyon na tila may sasabog anumang oras.

Ang kaba sa loob ng maliit na kusina ay tila ba hinihiwa ng kutsilyo sa sobrang kapal. Walang nagsasalita. Tanging ang ingay lamang ng lumang electric fan na umiikot ang naririnig sa buong kwarto.

Humigpit ang hawak ni Carding sa gilid ng madulas na bucket. Unti-unti niyang inangat ang takip.

Sumingaw ang matapang na amoy ng mantika at pampalasa, pero hindi manok ang unang nakita ng kanyang mga nanlalaking mata. Sa halip na ginintuang balat ng piniritong manok, isang makapal na balot ng foil ang sumalubong sa kanya, siksik na siksik hanggang sa pinakagilid ng lalagyan.

“Ano ‘yan?” bulong ni Minda, ang boses ay nanginginig sa matinding pag-aalala.

Nanginginig din ang mga kamay ni Carding habang kinukuha ang malaking nakabalot na foil mula sa bucket. Nang mahawakan niya ito, naramdaman niyang mainit ito at malambot. Hindi ito bakal. Hindi ito kontrabando.

Dahan-dahan niyang binalatan ang foil habang ang buong pamilya ay nakatitig na halos hindi humihinga, pinapanood ang bawat galaw ng kanyang mga daliri.

Nang tuluyan niyang mabuksan ang balot, tumambad sa kanila ang isang napakalaking, buong Lechon Manok na pinuno pa ng siksik na siksik na kanin, tanglad, at itlog na maalat sa pinakaloob.

Nagulat silang lahat. Walang nakapagsalita ng ilang segundo hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Carding sa kanyang bulsa.

Isang text message mula sa numero ng rider kanina.

“Boss, pasensya na po. Nagkapalit po pala yung paper bag niyo at yung order ni Kapitan ng barangay diyan sa kabilang kanto na umorder ng special stuffed lechon manok para sa mini fiesta nila. Nasabi ko na po sa kanya, pero sabi niya i-enjoy niyo na lang daw po bilang regalo niya sa inyong pamilya dahil ayaw na niyang bawiin ang pagkain, umorder na lang daw po siya ulit. Happy eating po at pasensya na sa abala!”

Napakurap si Carding nang makailang beses. Tiningnan niya ang natulalang si Minda, at saka sila sabay na humalakhak ng malakas. Ang matinding kaba at tensyon na bumalot sa kanila kanina ay biglang naglaho at napalitan ng wagas na tuwa.

Habang hinihiwa ni Carding ang malambot na karne ng lechon manok, hindi niya mapigilang mapangiti sa saya. Ang mga bata, na kanina ay takot na takot sa tensyon, ngayon ay masayang nag-aagawan sa mga itlog na nasa loob ng manok.

Punong-puno ang kanilang mga bibig at puro mantsa ng mantika ang kanilang mga daliri.

Naisip ni Carding, paminsan-minsan pala, ang mga nakakakabang pangyayari ay nagdadala rin ng mas malaking grasya. Wala siyang ibang nararamdaman kundi pasasalamat.

Kumain silang pamilya ng may malalaking ngiti, nag-uusap at nagtatawanan dahil sa hindi inaasahang pangyayaring iyon na sigurado nilang pag-uusapan pa nila ng matagal na panahon.