MATAPOS IBIGAY SA BUNSO KONG KAPATID ANG HALOS ISANG MILYONG DOLYAR KONG BAHAY, SAPILITANG INAGAW ITO NG MGA MAGULANG KO. NANG SUMAGOT AKO NG “HINDI!”, SINAMPAL AKO NG TATAY KO… PERO TATLONG BUWAN ANG MAKALIPAS, NANG TINAWAGAN NILA AKO UPANG SABIHING NASA MALAKING PROBLEMA SILA, NGUMITI LANG AKO AT SUMAGOT NG, “ALAM KO…”
Sa bawat pamilya, madalas ay mayroong tinatawag na “Golden Child” o paboritong anak. Sa aming pamilya, hindi ako iyon. Ako ang anak na kailangang magtrabaho ng tatlong beses na mas mahirap para lang mapansin, habang ang nakababata kong kapatid na si Chloe ay nakukuha ang lahat ng gusto niya sa isang ngiti lamang.
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang at isang matagumpay na negosyante. Sa loob ng sampung taon, nagtrabaho ako nang walang pahinga upang makamit ang mga pangarap ko. Ang pinakamalaki kong tagumpay ay ang pagbili ng isang naglalakihang mansyon sa isang eksklusibong subdivision na nagkakahalaga ng halos Isang Milyong Dolyar (50 Milyong Piso).
Inakala ko na ang pagkamit ng pangarap kong ito ay magbibigay sa akin ng kapayapaan. Ngunit ito pala ang magiging mitsa ng pagkasira ng aming pamilya—at ang magiging pinakamatamis kong paghihiganti.
ANG PAG-AGAW SA AKING TAHANAN
Isang hapon, bumisita ang aking mga magulang na sina Don Eduardo at Donya Sylvia, kasama ang kapatid kong si Chloe. Kakagaling lang ni Chloe sa isang hiwalayan at “kailangan” daw niya ng bagong simula.
Tuwang-tuwa si Chloe nang makita ang mansyon ko. Nag-ikot siya at namili pa ng kwarto. Nang magtipon kami sa sala, bumungad ang malamig at mapagmataas na boses ng aking ama.
“Maya,” panimula ni Papa, “ikakasal na ulit ang kapatid mo sa susunod na taon. Napag-usapan namin ng Mama mo na ibibigay mo ang bahay na ito kay Chloe bilang regalo. Tutal, mag-isa ka lang naman at kaya mo namang bumili ng mas maliit na condo.”
Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
“Papa, bahay ko ito,” mahinahon ngunit matigas kong sagot. “Pinaghirapan ko ito ng isang dekada. Bakit ko ibibigay kay Chloe ang lahat ng pinaghirapan ko?!”
“Dahil kapatid mo siya!” sigaw ng aking ina. “Napaka-makasarili mo! Ang dami-dami mo nang pera, ipagdadamot mo pa ito sa kapatid mong nangangailangan?”
“Hindi!” malakas kong sagot. “Kahit kailan, hindi ko ibibigay ang bahay na ito. Kung gusto niya ng mansyon, magtrabaho siya!”
Pagkasabing-pagkasabi ko ng salitang iyon, lumapit sa akin ang aking ama.
PAK!
Isang napakalakas at malutong na sampal ang dumapo sa aking pisngi. Napahawak ako sa aking mukha, nararamdaman ang pag-init ng aking balat at ang pagtulo ng luha sa aking mga mata.
“Wala kang utang na loob!” nanggagalaiting bulyaw ni Papa. “Nakakalimutan mo ba? Noong binili mo ang lupang ito, ginamit mo ang pangalan ko bilang co-signer dahil nagsisimula pa lang ang negosyo mo! May legal na karapatan ako rito. Pipirmahan mo ang Deed of Transfer ngayon din, o kakasuhan kita at sisirain ko ang kumpanya mo!”
Tinitigan ko silang tatlo. Nakangisi si Chloe, tuwang-tuwa na nakuha na naman niya ang gusto niya. Puno ng galit ang mga mata ng aking mga magulang. Sa sandaling iyon, namatay ang anumang pagmamahal na natitira sa puso ko para sa kanila.
Hindi na ako nakipagtalo. Pinunasan ko ang aking luha, kinuha ang bolpen, at pinirmahan ang Deed of Absolute Transfer.
“Mabuti naman at natauhan ka,” mayabang na sabi ni Papa.
Nag-impake ako ng aking mga gamit at tahimik na umalis ng bahay nang walang lingon-likod. Inakala nilang nanalo sila. Inakala nilang natapakan na naman nila ang “mahinang” anak. Ngunit may isang napakalaking detalye ang hindi nila binasa sa pinirmahan nilang kontrata.
ANG BITAG SA LIKOD NG TITULO
Ang hindi alam ng aking sakim na pamilya, hindi ko binili ang bahay na iyon nang cash.
Isang buwan bago ang komprontasyon, ginamit ko ang mansyon bilang kolateral para sa isang napakalaking commercial business loan na nagkakahalaga ng $1.2 Million (60 Milyong Piso) upang palawakin ang kumpanya ko sa ibang bansa.
Ayon sa batas at sa kontratang palihim kong ipinasa sa kanila kasama ng Deed of Transfer, ang sinumang tumanggap ng buong pagmamay-ari ng bahay ay siya ring aako ng buong utang (Deed of Assumption of Mortgage).
Dahil sa kanilang pagmamadali at kasakiman na palayasin ako, pinirmahan ng aking ama ang lahat ng dokumento nang hindi binabasa ang fine print. Inilipat ko sa kanila ang titulo, at kasabay nito, inilipat ko rin ang 60 milyong pisong utang na may napakalaking interes at balloon payment na kailangang bayaran sa loob ng tatlong buwan.
Samantala, ginamit ko ang perang nakuha ko mula sa bangko upang magsimula ng bagong buhay sa isang luxury penthouse, malayo sa kanilang lason.
TATLONG BUWAN ANG MAKALIPAS: ANG PAGSINGIL NG KARMA
Payapa akong nakaupo sa balcony ng aking penthouse, humihigop ng mainit na kape habang pinapanood ang paglubog ng araw, nang biglang mag-ring ang aking telepono.
Pangalan ng aking Tita Susan (kapatid ni Papa) ang naka-rehistro sa screen. Sinagot ko ito.
“Maya! Diyos ko, kailangan mo silang tulungan!” nag-papanic at umiiyak na bungad ni Tita Susan.
“Bakit po, Tita? Anong nangyari?” kalmado kong tanong.
“Ang mga magulang mo at si Chloe! Pinuntahan sila ng mga sheriff at kinatawan ng bangko kaninang umaga! Pinapalayas sila sa mansyon!”
Huminto siya para huminga bago nagpatuloy, ang boses ay nanginginig sa takot.
“Maya, sinisingil sila ng bangko ng 60 Milyong Piso! Hindi nila mabayaran kaya kinumpiska ang bahay, pati na ang lahat ng personal na bank accounts ng Papa mo! Na-freeze ang mga assets nila! Bukod doon, kinakasuhan si Eduardo ng estafa at tax evasion ng gobyerno! Maya, nasa malaking problema ang mga magulang mo! Baka makulong ang Papa mo!”
Tahimik lamang akong nakinig. Narinig ko sa background ang nagwawalang iyak ni Chloe at ang sigaw ng aking ama na sinusubukang makiusap sa mga pulis. Ang pamilyang nagtapon sa akin sa kalsada ay ngayon nawalan ng lahat ng kanilang yaman at dignidad.
“Maya? Nandiyan ka pa ba? Tulungan mo sila, parang awa mo na!” pagmamakaawa ni Tita Susan.
Humigop ako ng kape. Isang malamig, payapa, at matamis na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
“Alam ko po,” mahina at kalmado kong sagot.
“A-Anong alam mo?!” nalilitong tanong niya.
“Sabihin niyo kay Papa, sana ay nasulit nila ang tatlong buwang paninirahan sa bahay ko. At sabihin niyo rin po kay Chloe… na sana, matutunan na niyang magtrabaho.”
Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Pinatay ko ang tawag at tuluyang blinock ang lahat ng numero nila.
Sinasabi nila na ang dugo ay mas malapot kaysa sa tubig, ngunit minsan, ang sarili mong dugo ang siyang lalasunin ka. Wala akong ginamit na dahas upang maghiganti. Ibinigay ko lamang sa kanila ang eksaktong bagay na ginusto nila. At sa pag-angkin nila sa aking mansyon, tuluyan nilang nilagdaan ang sarili nilang pagkasira.
