GABING KASAL, AYAW PA RING MAKIPAGTALIK NG ASAWA—KAYA NAGDUDA ANG LALAKI AT ITINAGILID ANG KUMOT. NGUNIT SA HALIP, NATAKOT SIYA AT NAPALUHOD, HUMIHINGI NG TAWAD…
GABING KASAL, AYAW PA RING MAKIPAGTALIK NG ASAWA—KAYA NAGDUDA ANG LALAKI AT ITINAGILID ANG KUMOT. NGUNIT SA HALIP, NATAKOT SIYA AT NAPALUHOD, HUMIHINGI NG TAWAD…
Katatapos lang ng kasal. Ang magkabilang panig ng pamilya ay nagpaulan ng pagbati at pagpapala para sa bagong mag-asawa.
Ako si Marco, at hanggang sa sandaling iyon ay tila hilo pa rin ako—sa alak at sa labis na saya ng kasal. Ang asawa kong si Ana ay isang mahinhin at mabait na babae. Lahat ng nakakakilala sa kanya ay nagsasabing napakaswerte ko.
Sa unang gabi ng aming pagsasama—ayon sa kaugalian—iyon dapat ang pinakabanal at pinakamatamis na sandali ng mag-asawa. Ngunit kakaiba ang inasal ni Ana.
Pagpasok pa lang namin sa silid, tahimik siyang umupo sa gilid ng kama, magkasalikop ang mga kamay at bahagyang nanginginig. Inakala kong nahihiya lang siya, kaya tinangka ko siyang biruin nang marahan para gumaan ang loob niya.
Ngunit habang tumatagal, lalo siyang umiwas—parang ayaw talaga akong lapitan.
Lumipas ang mga oras. Unti-unting nauubos ang pasensya ko. Nagsimula akong malito, saka bahagyang mainis. Isang kakaibang kaba ang sumiksik sa dibdib ko. May tinatago ba sa akin si Ana? naisip ko.
Hatinggabi na. Ang tanging ilaw sa silid ay ang mahina at madilaw na liwanag ng lampshade. Nakasiksik si Ana sa ilalim ng kumot, nanginginig. Nilapitan ko siya, maingat na inilapat ang kamay ko sa balikat niya, at marahang nagtanong:
“Bakit ganyan ka, Ana? Mag-asawa na tayo… hindi mo ba ako pinagkakatiwalaan?”
Mahigpit niyang pinagdikit ang mga labi. Namuo ang luha sa kanyang mga mata, ngunit wala siyang sinabi. Sa halip, mas hinila pa niya ang kumot para takpan ang sarili. Ang katahimikang iyon ang lalo pang nagpalakas ng tibok ng puso ko—halo ng kaba at pagdududa.
Sa isang iglap ng inis na may halong pagkamausisa, napagpasyahan kong itagilid ang kumot.
Ngunit sa mismong sandaling iyon—nang bumungad sa akin ang tanawin sa ilalim—nanigas ang katawan ko. Nanlamig ang dugo ko. Halos hindi ako makahinga sa gulat…
…may mga pasa at pilat ang bumungad sa ilalim ng kumot.
Hindi hubad na katawan ang ikinagulat ko—kundi isang katawang punô ng bakas ng sakit. May mga pasa sa braso, may mga lumang hiwa na tila pilit tinago, at sa bandang balikat niya ay may peklat na halatang matagal nang sugat.
Parang binagsakan ng langit ang dibdib ko.
Biglang bumalik sa alaala ko ang mga bulung-bulungan noon—ang dating nobyo niyang seloso, ang bigla niyang pagkawala sa probinsya, ang mga tanong na hindi ko na inusisa dahil naniwala akong sapat na ang pagmamahal.
Nang mapansin niyang nakita ko na ang lahat, tuluyan nang gumuho si Ana. Umiyak siya nang tahimik, saka nagsalita sa nanginginig na tinig:
“Pasensya ka na, Marco… Akala ko handa na ako. Akala ko sapat na ang pagmamahal mo para mawala ang takot ko. Pero tuwing lalapit ka… bumabalik lahat.”
Hindi ko na siya hinayaang magsalita pa.
Napabagsak ako sa sahig. Napaluhod.
Humingi ako ng tawad—hindi dahil may ginawa akong kasalanan, kundi dahil hindi ko siya pinakinggan noon, dahil nagmadali ako, dahil inisip ko ang sarili ko bago ang sugat na dinadala niya.
Mahigpit ko siyang niyakap—hindi bilang asawa na may karapatan, kundi bilang taong nangangakong maghihintay.
“Hindi kita pinakasalan para saktan,” sabi ko habang nanginginig ang boses. “Pinakasalan kita para protektahan ka. Kahit gaano katagal… hihintayin kita.”
Sa gabing iyon, walang naganap na inaasahan ng mundo.
Ngunit may isang bagay na isinilang—tiwala.
At makalipas ang mga buwan ng paghilom, pag-uusap, at pag-iyak sa mga gabing walang ilaw… si Ana mismo ang humawak sa kamay ko at bumulong:
“Salamat sa paghihintay. Ngayon… hindi na ako natatakot.”
Minsan, ang tunay na unang gabi ng mag-asawa
ay hindi nasusukat sa lapit ng katawan—
kundi sa lalim ng pag-unawa.
