KINUTYA AKO NG BILYONARYO KONG EX-HUSBAND SA EROPLANO DAHIL WALA RAW AKONG KWENTA NANG WALA SIYA — PERO PAGLAPAG NAMIN, ISANG MAMAHALING BENTLEY AT TATLONG BATANG LALAKI ANG TUMAWAG SA AKING “MOMMY” NA MUNTIK NIYANG IKAHIMATAY!
Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula nang palayasin ako ng asawa kong si Alexander sa mismong mansyon na magkasama naming itinayo.
Si Alexander ay isang bilyonaryong real estate magnate. Noong nagsisimula pa lang siya, ako ang kasama niyang nagpuyat, nagplano, at naghirap. Pero nang marating niya ang rurok ng tagumpay, nagbago ang lahat. Inakusahan niya akong baog dahil apat na taon kaming walang anak. Ipinagpalit niya ako sa isang mas batang modelo, at sa tulong ng kanyang mga magagaling na abogado, pinalayas niya ako nang walang nakuhang kahit na anong yaman mula sa kanya.
“Wala kang mararating nang wala ako, Sophia! Ako ang nagbigay ng halaga sa’yo!” iyan ang huling mga salitang isinigaw niya sa akin bago niya isinara ang malaking gate ng kanyang mansyon.
Pero hindi niya alam, dalawang linggo matapos ang aming divorce, nadiskubre kong buntis ako. At hindi lang isa, kundi tatlong batang lalaki ang nasa sinapupunan ko. Ginamit ko ang natitira kong maliit na ipon para lumipad patungong Switzerland. Doon, itinaguyod ko ang aking mga anak habang nagtatayo ng isang tech company na ngayon ay isa na sa pinakamalaki sa Europa.
Ngayon, pabalik ako ng Pilipinas para sa isang malaking business expansion. Nakaupo ako sa First Class cabin ng eroplano, tahimik na umiinom ng champagne at nagbabasa ng financial magazine.
“Excuse me, is this seat taken?”
Napatigil ako. Pamilyar ang mayabang at malalim na boses na iyon. Pag-angat ko ng tingin, nagtama ang aming mga paningin. Si Alexander. Nakasuot siya ng mamahaling suit, may suot na Rolex, at parehong-pareho pa rin ang kanyang aroganteng tindig.
Nanlaki ang mga mata niya nang makilala ako, ngunit agad itong napalitan ng isang mapang-insultong ngisi. Naupo siya sa tabi ko.
“Well, well. Sophia. Anong ginagawa mo sa First Class? Inubos mo ba ang huling ipon mo para lang maranasan ulit ang ganitong buhay?” pang-aasar niya habang humihingi ng wine sa flight attendant.
Nanatili akong kalmado at tipid na ngumiti. “Business trip, Alexander. At ikaw?”
Tumawa siya nang malakas. “Business din. Papalawakin ko ang kumpanya ko. Alam mo, simula nang umalis ka, mas lalo akong yumaman. Ang bago kong asawa ay laging nasa mga magazine. Sayang lang at hindi pa rin siya mabuntis, pero at least, nabibigyan niya ako ng status na hindi mo kailanman naibigay.”
Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Suot ko ang isang simpleng puting cashmere sweater at slacks—hindi halatang gawa ito ng pinakamahal na designer sa Italy.
“Tingnan mo nga ang sarili mo,” patuloy ni Alexander na may halong awa at kayabangan. “Sabi ko naman sa’yo noon, ‘di ba? Hindi ka mabubuhay nang wala ako. Siguro nagtatrabaho ka ngayon bilang isang hamak na empleyado? Kung gusto mo, bibigyan kita ng posisyon sa kumpanya ko bilang secretary. Para naman hindi ka masyadong mukhang kaawa-awa.”
Pinigilan kong huwag tumawa nang malakas. Humigop ako ng champagne at tumingin sa kanya nang malamig. “Salamat sa alok, Alexander, pero masyado akong abala. Maayos naman ang buhay ko.”
“Talaga ba? We’ll see,” kibit-balikat niyang sagot, puno ng kumpiyansa na siya pa rin ang pinakamataas na tao sa mundo ko.
Matapos ang mahabang byahe, lumapag ang eroplano sa VIP Private Terminal ng Ninoy Aquino International Airport.
Sabay kaming naglakad palabas. Habang hinihintay ang aming mga bagahe, patuloy pa rin ang pagyayabang niya. “Nasa labas ang personal driver ko. May dala siyang Mercedes-Benz S-Class. Gusto mo bang i-drop off na kita sa sakayan ng bus o sa uuwian mong maliit na apartment?”
“Hindi na kailangan,” kalmado kong sagot. “May susundo sa akin.”
Paglabas namin sa awtomatikong pinto ng arrival area, napahinto si Alexander. Ang kanyang paboritong Mercedes-Benz ay nakaparada sa gilid, ngunit ang buong atensyon niya ay naagaw ng sasakyang nakaharang sa VIP driveway.
Isang makintab, custom-made, at napakagarang Black Bentley Mulsanne—isang sasakyang nagkakahalaga ng higit sa limampung milyong piso. Sa paligid nito ay may apat na malalaking bodyguards na naka-suit at may mga earpiece.
“Kaninong sasakyan ‘yan? Nakaharang sa daan ng Mercedes ko,” inis na reklamo ni Alexander.
Bago pa siya makatawag ng security guard, bumukas ang pinto ng Bentley. Bumaba ang aking Chief Executive Assistant na si Marco, yumuko nang may buong paggalang nang makita ako, at binuksan ang likurang pinto ng sasakyan.
“Welcome back to the Philippines, Madam CEO,” pormal na bati ni Marco.
Nalaglag ang panga ni Alexander. “Madam CEO?!” bulong niya, naguguluhan.
Ngunit ang tunay na gumuho sa mundo niya ay ang sumunod na nangyari.
Mula sa loob ng mamahaling Bentley, bumaba ang tatlong maliliit na bata. Pare-pareho sila ng suot na maliit na tuxedo jacket at maong. Apat na taong gulang sila, makikisig, at punong-puno ng enerhiya.
“Mommy!!!” sabay-sabay nilang sigaw.
Tumakbo ang tatlong batang lalaki palapit sa akin. Lumuhod ako at sinalubong ko sila ng napakahigpit na yakap. “Liam! Lucas! Leo! I missed you, my sweet boys!”
Nang mag-angat ng tingin ang tatlong bata, saktong tumama ang sikat ng araw sa kanilang mga mukha.
Natigilan si Alexander. Nabitiwan niya ang hawak niyang mamahaling briefcase. Namutla siya na parang nakakita ng multo, at ang kanyang mga tuhod ay tila naging jelly sa sobrang panghihina. Napahawak siya sa bakal na poste para hindi matumba.
Ang tatlong bata ay may matangos na ilong, malalalim na mata, at panga na kopyang-kopya sa lalaking nakatayo sa likod ko. Sila ay maliliit na bersyon ni Alexander.
“S-Sophia…” nanginginig na boses ni Alexander, ang kayabangan niya kanina ay tuluyang naglaho. Puno ng luha at pagkabigla ang kanyang mga mata habang nakatitig sa mga bata. “A-Anak ko ba… a-anak ko ba sila? T-Tatlo?”
Tumayo ako, hawak-hawak ang kamay ng aking mga anak. Tinitigan ko siya nang napakalamig.
“Sila ang mga anak ko, Alexander. Ako ang nagluwal, ako ang nagpalaki, at ako ang bumuhay sa kanila noong itinapon mo ako sa kalsada dahil akala mo baog ako,” matigas kong pahayag.
“Sophia, please… mga anak ko sila! Tagapagmana ko sila! Kailangan ko silang makasama!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Alexander, pilit na humahakbang palapit ngunit mabilis siyang hinarang ng dalawa kong bodyguard.
“Wala kang tagapagmana. Ang kumpanya ko ay sampung beses na mas malaki kaysa sa’yo, kaya hindi kailangan ng mga anak ko ang pera mo,” malamig kong sagot.
Ngumiti ako sa huling pagkakataon. “Sabi mo kanina sa eroplano, wala akong mararating nang wala ka? Nagkakamali ka, Alexander. Ikaw ang nawalan ng lahat dahil sa kayabangan mo.”
Tumalikod ako at sumakay sa Bentley kasama ang aking tatlong prinsipe. Habang umaandar ang aming sasakyan palayo, nakita ko mula sa bintana si Alexander—nakaluhod sa semento ng airport, humahagulgol at pinagsisisihan ang pinakamalaking pagkakamaling ginawa niya sa kanyang buhay. Pinalayas niya ang babaeng tunay na nagmamahal sa kanya, at itinapon niya ang tatlong tagapagmana na matagal na niyang pinapangarap.
