Ang Simpleng Asawa at Ang Mapagmataas na Kabit

Ako si Clara. Limang taon na kaming kasal ni Troy. Sa paningin niya at ng kanyang pamilya, isa lamang akong simpleng maybahay na laging nakasuot ng ordinaryong damit at walang pormal na trabaho. Ang hindi nila alam, itinago ko ang aking tunay na pagkatao dahil gusto kong makahanap ng taong magmamahal sa akin nang walang halong interes. Ako ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Cresta Dining Empire, ang kumpanyang nagmamay-ari ng mga pinakasikat at pinakamahal na 5-star restaurants sa buong Asya.

Kamakailan, nahuli ko si Troy na may ibang babae. Sa halip na magalit o umiyak sa bahay, nagdesisyon akong kumain nang mag-isa sa La Belleza—ang aming pinaka-eksklusibong French restaurant sa BGC—upang makapag-isip nang tahimik.

Nakasuot lamang ako ng isang simpleng puting blusa at maong. Tahimik akong humihigop ng tsaa sa isang sulok nang biglang bumukas ang malalaking glass doors ng restaurant.

Pumasok si Troy. Ngunit hindi siya nag-iisa. Naka-angkla sa kanyang braso ang isang magandang babae na nakasuot ng hapit na pulang designer dress. Siya si Valerie, ang anak ng boss ni Troy.

Nang mapansin ako ni Troy, namutla siya at pilit na hinila si Valerie palabas. Ngunit si Valerie, na halatang nakakilala sa akin mula sa mga litrato, ay ngumisi at sinadyang maglakad palapit sa aking mesa.

Ang Pambabastos sa Hapag-kainan

“Well, well, look who’s here, babe,” matinis at mapang-asar na bati ni Valerie. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. “Ikaw ba ‘yung asawang ayaw pumirma ng annulment papers? Diyos ko, Troy, bakit ganito ang taste mo rati? Mukha siyang yaya na naligaw sa isang high-class na lugar!”

“Valerie, tama na, umalis na tayo,” pabulong na saway ni Troy, kinakabahan dahil nagsisimula nang magbulungan ang mga mayayamang bisita sa paligid.

Pero hindi nagpaawat si Valerie. Kinuha niya ang baso ng malamig na tubig na may yelo mula sa mesa ko.

“Alam mo, basurera, hindi ka nababagay sa lalaking ito. At lalong hindi ka nababagay sa ganitong klaseng restaurant!”

SPLASH!

Walang-atubiling ibinuhos ni Valerie ang buong baso ng malamig na tubig sa aking mukha. Tumalsik ang tubig at yelo sa aking buhok at blusa. Napasinghap ang lahat ng mga tao sa loob ng restaurant. Tumigil sa pagtugtog ang violinist.

Pinunasan ko ang aking mukha gamit ang aking kamay. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Tinitigan ko lamang siya nang napakalamig.

“Anong tinitingin-tingin mo?!” mataray na bulyaw ni Valerie. Lumingon siya sa mga naguguluhang waiter na nakatayo sa gilid. “Mga waiter! Ano pang hinihintay niyo?! Palayasin niyo nga ang babaeng ‘to! Nakakadiri siya! Panira siya ng appetite namin, hindi niyo ba alam na VIP kami rito?!”

Dahan-dahan akong tumayo, bitbit ang isang kalmadong aura na tila hindi ko naramdaman ang lamig ng tubig na dumadaloy sa aking katawan. Sa gitna ng katahimikan, isang mabilis na yabag ang narinig mula sa opisina ng management.

Lumabas ang manager ng restaurant, si Mr. Laurent, na tila sasabog ang dibdib sa kaba. Agad siyang lumapit sa aming direksyon.

“Manager! Buti at nandito ka!” sigaw ni Valerie habang nakapamewang. “Ang dumi ng customer na ‘to! Binabastos niya kami! I want her out of here immediately! At sibakin mo ang waiter na nagpaupo sa kanya rito!”

Napatingin si Troy sa manager, umaasang susunod ito sa utos ni Valerie. Ngunit imbes na sundin ang utos, biglang namutla si Mr. Laurent nang magtama ang aming mga mata. Mabilis siyang yumukod—isang pagyukod na puno ng respeto at takot.

“M-Madame CEO…” pabulong at nanginginig na sabi ni Mr. Laurent. “P-Pasensya na po… hindi ko po alam na bibisita kayo ngayon.”

Nanigas sina Troy at Valerie. Ang mga waiter na akala ay paaalisin ako ay sabay-sabay ring yumukod sa aking harapan.

“Madame CEO?” nauutal na tanong ni Troy. “Clara, anong kalokohan ‘to? Manager, nagkakamali ka yata, asawa ko lang ‘to—”

“Tumahimik ka, Mr. Mendoza!” bulyaw ni Mr. Laurent. “Humarap ka sa tunay na may-ari ng Cresta Dining Empire. Ang restaurant na ito, ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo, at maging ang building na kinatatayuan niyo ngayon ay pag-aari ng babaeng tinapunan niyo lang ng tubig!”

Tumingin ako kay Valerie, na ngayon ay tila nais nang lamunin ng lupa sa kahihiyan. “Valerie, sabi mo kanina ay VIP ka rito, ‘di ba?” malamig kong sabi habang kinukuha ang napkin sa mesa para punasan ang huling bakas ng tubig sa aking pisngi.

“Mr. Laurent,” tawag ko sa manager. “Simula ngayong segundo, i-blacklist ang mga taong ito sa lahat ng Cresta restaurants sa buong mundo. At tawagan mo ang HR ng corporate office. Sabihin mo kay Mr. Tan na si Troy Mendoza ay sibak na sa trabaho dahil sa paglabag sa code of ethics ng kumpanya.”

“Clara! Babe! Pakiusap! Hindi ko alam!” pagsusumamo ni Troy, pilit na hinahawakan ang aking kamay, ngunit mabilis siyang hinarang ng dalawang security guards.

“Huwag mong dungisan ang pangalan ko, Troy,” sabi ko habang naglalakad patungo sa exit. “Tungkol sa annulment papers na gusto mo? Pinirmahan ko na iyon kanina bago ako pumunta rito. Pero huwag kang mag-alala, wala kang makukuha kahit isang sentimo dahil sa pre-nuptial agreement na hindi mo binasa nang maayos.”

Lumingon ako kay Valerie na hanggang ngayon ay hindi pa rin makapagsalita. “At ikaw, Valerie… siguraduhin mong sapat ang yaman ng Papa mo para buhayin ang isang lalaking wala nang trabaho at puno ng utang. Dahil simula bukas, sisiguraduhin kong wala nang kumpanya sa industriyang ito ang tatanggap kay Troy.”

Lumabas ako ng restaurant nang nakataas ang noo. Ang tubig na ibinuhos nila sa akin ay hindi nagpalamig ng aking galit; sa halip, ito ang naghugas sa huling bakas ng pagmamahal ko sa isang taong hindi ako karapat-dapat.