NA-CANCEL ANG FLIGHT KO KAYA UMUWI AKO AGAD — PAGBUKAS KO NG PINTO, IKAKASAL ANG ASAWA KO SA IBA SA LOOB MISMO NG SALA NAMIN!

Ako si Katrina. Isang Flight Attendant sa isang international airline. Sanay ako sa hirap at puyat para lang mabigyan ng magandang buhay ang asawa kong si Mark. Si Mark ay walang permanenteng trabaho, kaya ako ang bumubuhay sa kanya. Ako ang nagbabayad ng bahay, kuryente, tubig, at lahat ng luho niya.

Ang akala ng lahat, perfect couple kami.

Isang araw, papunta na sana ako sa Japan. Pero dahil sa isang malakas na bagyo, kinancel ang lahat ng flights.

“Bad trip,” bulong ko. Pero naisip ko, at least makakasama ko si Mark. Masusurpresa ko siya.

Hindi ako tumawag o nag-text. Gusto kong makita ang reaksyon niya kapag nakita niyang umuwi ako nang maaga.

Sumakay ako ng taxi pauwi. Pagpasok ko sa aming subdivision, nagtaka ako.

Sa tapat ng bahay KO (na pinaghirapan ko nang limang taon), may mga nakaparadang sasakyan. May mga puting lobo sa gate. May naririnig akong malakas na sound system.

May birthday ba? tanong ko sa sarili. Wala namang may birthday sa amin.

Bumaba ako ng taxi dala ang maleta ko. Dahan-dahan akong naglakad papasok ng gate na nakabukas.

Pagtingin ko sa loob ng bahay, para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig.

Ang sala ko… ..
Gusto mo bang malaman kung ano ang mangyayari sa susunod?

Ang sala ko…

…punong-puno ng bulaklak, puting tela, at kandila. May maliit na altar sa gitna. May nakapaskil pang tarpaulin na may nakasulat:

“Congratulations Mark & Jenny”

Nanlabo ang paningin ko.

Sa gitna ng sala, nakatayo ang asawa kong si Mark — naka-barong, may hawak na bouquet. Katabi niya ang isang babaeng naka-wedding gown. Nakangiti silang dalawa habang napapalibutan ng ilang bisita.

At sa harap nila… isang pastor.

Parang tumigil ang mundo.

Nalaglag ang hawak kong maleta sa sahig. Lumakas ang tunog nito kaya napalingon ang lahat.

Tumigil ang tugtog.

Tumigil ang usapan.

At sabay-sabay silang napatingin sa akin.

Namumutla si Mark.

“K… Katrina?” halos pabulong niyang sabi.

Unti-unti akong lumapit. Parang may sariling isip ang mga paa ko.

“Anong… ginagawa mo?” nanginginig kong tanong.

Hindi siya agad nakasagot. Nanginginig ang labi niya habang lumilingon sa babaeng katabi niya.

Ang babae naman ay napakunot ang noo, saka ako sinuri mula ulo hanggang paa.

“Mark… sino siya?” malamig niyang tanong.

Napatawa ako. Hindi masayang tawa. Iyong tawang punong-puno ng sakit.

“Sino ako?” ulit ko.

Dahan-dahan kong inilapag ang maleta ko.

“Ako ang ASAWA niya.”

---

Nagbulungan ang mga bisita. May ilang napaatras. May kumuha pa ng cellphone para mag-record.

“Hindi… hindi ito ang iniisip mo,” sabi ni Mark habang papalapit sa akin.

“Talaga?” sagot ko. “So normal lang ba na ikasal ka sa iba sa loob ng bahay NA AKO ang nagbayad?”

Tumahimik ang buong sala.

Biglang nagsalita ang bride.

“Mark, sinabi mong hiwalay na kayo!”

Napatingin ako sa kanya.

“Hiwalay?” paulit-ulit kong sabi. “Hindi pa nga kami umaabot sa anniversary namin sa susunod na buwan.”

Nanlaki ang mata ng babae.

“Sinabi mong OFW lang siya at matagal nang wala!”

Biglang nagkagulo ang mga bisita.

---

Huminga ako nang malalim. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko, pero pinilit kong tumayo nang matatag.

“Mark,” sabi ko, diretso sa mata niya, “ilang taon mo akong ginawang ATM?”

Hindi siya makatingin.

“Ako ang nagbayad ng bahay. Ako ang nagbayad ng kotse. Ako ang nagbigay ng allowance mo araw-araw.”

Tahimik lang siya.

Lumapit ako sa altar. Kinuha ko ang marriage certificate folder na nakahanda para sa kanila.

“Alam mo bang bigamous ang ginagawa mo?” malamig kong sabi. “Pwede kang makulong.”

Nagkatinginan ang mga bisita.

Namumutla ang bride.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong niya.

Dahan-dahan kong inilabas ang wallet ko. Kinuha ko ang litrato ng kasal namin ni Mark at ang kopya ng marriage certificate namin.

Iniabot ko sa kanya.

Nanginginig niyang tinanggap.

Pagkakita niya sa dokumento… bigla siyang napahawak sa dibdib niya.

“Mark… totoo ba ito?” umiiyak niyang tanong.

Hindi sumagot si Mark.

Sa sandaling iyon, may malakas na katok sa pintuan.

Nagulat ang lahat.

Pagbukas ng isang bisita, pumasok ang dalawang pulis.

“May tumawag tungkol sa posibleng kaso ng bigamy,” sabi ng isa.

Tahimik ang buong bahay.

Napatingin ang pulis kay Mark, saka sa wedding setup.

“Sir, kayo po ba si Mark Reyes?”

Hindi na siya nakasagot.

Lumapit ang pulis at hinawakan ang braso niya.

“Kailangan po kayong sumama sa amin para magpaliwanag.”

Napaupo sa sahig ang bride habang umiiyak.

Ang mga bisita isa-isang lumabas, nagkakagulo at nagbubulungan.

Si Mark naman ay paulit-ulit akong tinitingnan habang inaakay palabas ng pulis.

“Katrina… please… makinig ka—”

Hindi ako sumagot.

Tahimik lang akong tumayo sa gitna ng sala.

Sa loob ng bahay na ako ang nagpagawa.

Sa gitna ng kasal na hindi niya natapos.

At sa wakas… naramdaman kong hindi ako talo.