“LUMAPIT ANG DALAWANG BATANG PULUBI SA AKING MESA AT INOSENTENG NAGTANONG: ‘MA’AM, PWEDE PO BA NAMING KAININ ANG MGA TIRA NIYO? GUTOM NA GUTOM NA PO KASI KAMI.’

“LUMAPIT ANG DALAWANG BATANG PULUBI SA AKING MESA AT INOSENTENG NAGTANONG: ‘MA’AM, PWEDE PO BA NAMING KAININ ANG MGA TIRA NIYO? GUTOM NA GUTOM NA PO KASI KAMI.’ NANG TINGALAAN KO SILA, BUMUHOS ANG AKING MGA LUHA. ANG MGA BATANG WALANG TIRAHAN NA NASA HARAPAN KO AY KAMUKHANG-KAMUKHA NG DALAWANG KONG ANAK NA LIMANG TAON NANG NAWAWALA… AT DITO NAGSIMULA ANG PINAKAMALUPIT KONG PAGHIHIGANTI SA MGA TAONG NAGTANGGAL SA KANILA SA AKING PILING.”

Ang Pangungulila ng Isang Ina

Ako si Madam Olivia Imperial, tatlumpu’t limang taong gulang. Ako ang CEO at nag-iisang tagapagmana ng Imperial Group of Companies, ang pinakamalaking imperyo ng negosyo sa bansa. Nasa akin na ang lahat ng yaman, ngunit limang taon na ang nakalipas, nawala ang nag-iisang kayamanan na nagbibigay-kahulugan sa buhay ko—ang aking kambal na anak na sina Lucas at Leo.

Na-ambush ang sasakyan ng mga yaya nila noon. Natagpuan ang sasakyan na sunog at walang tao. Inakala ng mga pulis na patay na ang mga anak ko, ngunit bilang isang ina, ramdam kong buhay pa sila. Limang taon akong naghanap, gumastos ng bilyun-bilyon, pero walang nangyari.

Ngayong araw ay ang kanilang ikapitong kaarawan. Upang magluksa nang mag-isa, nagpunta ako sa isang sikat at marangyang outdoor restaurant. Nag-order ako ng mga paborito nilang pagkain, kahit alam kong walang kakain nito.

Ang Hiling ng Dalawang Batang Pulubi

Habang nakatitig ako sa malaking chocolate cake, may naramdaman akong dalawang maliliit na bulto na lumapit sa aking mesa.

“Ma’am…” isang nanginginig at maliit na boses ang tumawag sa akin.

Tumingala ako. Dalawang batang lalaki na sobrang dumi, nakasuot ng punit-punit na damit, at walang sapin sa paa ang nakatayo sa aking harapan. Payat na payat sila, ngunit magkahawak-kamay nang mahigpit.

“Ma’am, pwede po ba naming kainin ang mga tira niyo?” tanong ng batang nasa kanan, pilit na pinoprotektahan sa kanyang likuran ang kapatid niyang umiiyak na. “Kahit ‘yung mga buto na lang po. Gutom na gutom na po kasi ang kapatid ko.”

Nang magtama ang aming mga paningin, tila huminto ang pagtibok ng puso ko. Ang mga mata nila… ang hugis ng kanilang mukha… kamukhang-kamukha ito ng aking yumaong asawa!

Nabitawan ko ang hawak kong tinidor. Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa kanila. Hinawakan ko ang braso ng batang nagsalita, at doon, nakita ko ang isang pamilyar na marka—isang balat na hugis-bituin sa kanyang kanang pulso. Ang birthmark ni Lucas!

“L-Lucas? L-Leo?” nanginginig at basag ang boses kong bulong, umaagos ang masaganang luha sa aking mga pisngi.

Nalito ang mga bata. “P-Paano niyo po alam ang pangalan namin?” inosenteng tanong ni Leo.

Napahagulgol ako at napaluhod sa semento. Niyakap ko silang dalawa nang napakahigpit, walang pakialam sa dumi at amoy nila. “Ako ‘to, mga anak… Ako ang Mama niyo! Nahanap ko na kayo!”..

Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento

Binuhat ko ang aking dalawang anak nang may buong lakas at hindi ko na sila binitawan pa habang sumasakay kami sa aking sasakyan, pinaliligiran ng aking mga bodyguards na agad kong tinawagan. Sa loob ng sasakyan, habang nilalantakan nina Lucas at Leo ang mga pagkaing ipinabalot ko, dahan-dahan kong hinalungkat ang kanilang alaala tungkol sa mga taong kumuha sa kanila. Sa bawat salitang lumalabas sa kanilang maliliit na bibig—tungkol sa isang “Tito” na nag-utos na itago sila sa isang madilim na bodega at kalaunan ay ipinatapon sila sa lansangan upang mamalimos—ay unt-unting nabubuo ang isang pamilyar na mukha sa aking isipan. Walang iba kundi ang sarili kong tiyuhin, si Rodolfo Imperial, ang gahamang bise-presidente ng aking kumpanya na matagal nang naghahangad sa aking posisyon, kasabwat ang tuso kong pinsan na si Marcus. Sila ang nagplano ng pekeng ambush limang taon na ang nakalipas upang sirain ang aking kaisipan at unt-unting agawin ang kontrol sa Imperial Group of Companies habang ako ay nalulunod sa depresyon.

Hindi nagtagal ang gabi at agad kong pinakilos ang buong puwersa ng aking kapangyarihan at kayamanan para sa isang marahas at walang awang paghihiganti. Ginamit ko ang bilyun-bilyong pondo ng aking kumpanya upang lihim na bilhin ang lahat ng shares ng mga kasosyo ni Rodolfo, habang ang aking mga pribadong imbestigador ay nanguha ng mga ebidensya ng kanilang korapsyon, ilegal na transaksyon, at ang mismong dokumento ng pagkidnap sa aking mga anak. Hinayaan ko silang magdiwang sa gaganaping Annual Grand Gala ng kumpanya, kung saan nakatakda sanang ianunsyo ni Rodolfo ang kanyang pag-upo bilang bagong Chairman dahil sa pag-aakalang tuluyan na akong nabaliw sa pangungulila. Nobya ng gabi, pumasok ako sa bulwagan na suot ang isang pulang-pulang mamahaling bistida, tila isang reyna na handang pumatay ng mga traydor; sa likod ko ay ang mga armadong pulis at ang mga pinuno ng National Bureau of Investigation.

Nagulat ang buong alta-sosyedad nang umakyat ako sa entablado, eksakto sa sandaling hawak na ni Rodolfo ang mikropono upang magtalumpati. Sa isang hudyat ko, bumukas ang malaking screen sa likod at ipinalabas ang video confession ng mga tauhan niya, kasama ang mga bank transfer na nagpapatunay na siya ang nagbayad sa mga kidnapper, at ang mismong boses niya sa isang wiretapped recording na nagtatawanan habang pinag-uusapan ang pagkawala ng aking kambal. Namuti ang mukha ni Rodolfo at nanginginig na napaupo si Marcus sa sahig habang pinaliligiran sila ng mga awtoridad sa harap ng daan-daang camera ng media. Lumapit ako kay Rodolfo, tiningnan ko siya nang may matinding kasuklaman, at bumulong: “Inagawan niyo ako ng mga anak sa loob ng limang taon, kaya sisiguraduhin kong sa loob ng limangpung taon sa kulungan, mararanasan ninyo ang impiyernong idinulot ninyo sa akin.” Sa huling pagkakataon, habang hinihila sila ng mga pulis palabas ng bulwagan, itinaas ko ang aking ulo nang may tagumpay, hinarap ang buong mundo bilang isang ina na hindi na muling luluha dahil sa kahinaan, kundi bilang isang leon na handang pumatay para sa kanyang mga anak.